Garbage - STATEN

How could you ever love a dirty man?

This garbage came and stained my hands.

I’m filthy, that’s the sad fucking truth

I’m no good for you.

I hope you’re not embarrassed of my faults,

the failures that I engulfed,

indulged but I was starving for you

split this bottle in two.

How’d you find a lifeline

as long as the eastern coast?

I’ll let you down eventually

but thanks for keeping me afloat.

Every day I missed you,

every night I waited for,

every night I stayed awake,

hoping you’d say, «I love you more.»

How could you consider me as family?

I abandoned every single need.

It’s hard to give what I never had

and receive what I lack.

I fucked up first but I’ll never admit,

all this pain and this hurt and I still can’t feel shit.

Cause when I got myself termed my feelings went with

along with pride and an urn to put myself in.

I want to burn the shoes that touched the ground when I ran away.

It’s not their fault but god damn fuck;

I can’t help but blame them.

I miss our walks and all the talks after 11 hour shifts.

Cause that was the first time I felt like I belonged.

Every day I miss you,

every night I’m waiting for

every night I stay awake,

hoping you’ll say I need you more.

Every day I missed you,

every night I waited for

every night I stayed awake,

hoping you’d say to come back home.

Hoe kun je ooit van een vuile man houden?

Dit afval kwam en bevlekte mijn handen.

Ik ben smerig, dat is de trieste verdomde waarheid

Ik ben niet goed voor je.

Ik hoop dat je je niet schaamt voor mijn fouten,

de mislukkingen die ik overspoelde,

verwend, maar ik had honger naar jou

splits deze fles in tweeën.

Hoe heb je een reddingslijn gevonden?

zo lang als de oostkust?

Ik zal je uiteindelijk teleurstellen

maar bedankt dat je me overeind hebt gehouden.

Elke dag dat ik je miste,

elke nacht waar ik op wachtte,

elke nacht bleef ik wakker,

in de hoop dat je zou zeggen: "Ik hou meer van je."

Hoe kun je me als familie beschouwen?

Ik verliet elke behoefte.

Het is moeilijk om te geven wat ik nooit heb gehad

en ontvang wat ik mis.

Ik heb het eerst verkloot, maar ik zal nooit toegeven,

al deze pijn en deze pijn en ik kan nog steeds geen shit voelen.

Want toen ik mezelf noemde, hoorden mijn gevoelens bij

samen met trots en een urn om mezelf in te zetten.

Ik wil de schoenen verbranden die de grond raakten toen ik wegliep.

Het is niet hun schuld, maar godverdomme;

Ik kan het niet helpen, maar geef ze de schuld.

Ik mis onze wandelingen en alle gesprekken na een shift van elf uur.

Want dat was de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik erbij hoorde.

Ik mis je elke dag,

elke nacht waar ik op wacht

elke nacht blijf ik wakker,

in de hoop dat je zegt dat ik je meer nodig heb.

Elke dag dat ik je miste,

elke nacht waar ik op wachtte

elke nacht bleef ik wakker,

in de hoop dat je zou zeggen: kom terug naar huis.