FMR - Spasm

From miracles to ruined,

The path of discovery

Is paved with broken hearts

As far as the eye can see.

In the eye of the man,

The world is dead

When there is nothing

left to be said.

Inside the monster grows,

A symptom of our constant motion.

With clouded eyes we miss the path,

Dooming us to dark emotions.

The entropy I’ve so adored

Throws it’s wrench into the gears.

It taints the light that hits my eyes,

It taints perception through the years.

Lead: Carlino

Why can’t we see the gravity of our sins?

Lead: Still

Wandering with senses dead,

No doubt we’ve lost our way.

Macabre intentions festering,

Boiling over, spreading decay.

Poisoned by this apathy,

Surrender is all we have left.

Words fall on deaf ears.

Hatefully, we live bereft

Van wonderen tot geruïneerd,

Het pad van ontdekking

Is geplaveid met gebroken harten

Zo ver als het oog kan zien.

In het oog van de man,

De wereld is dood

Wanneer er niets is

nog te zeggen.

Binnen groeit het monster,

Een symptoom van onze constante beweging.

Met bewolkte ogen missen we het pad,

Ons gedoemd tot donkere emoties.

De entropie waar ik zo dol op ben

Gooit zijn sleutel in de versnellingen.

Het bederft het licht dat mijn ogen raakt,

Het tast de perceptie door de jaren heen aan.

Leiding: Carlino

Waarom kunnen we de ernst van onze zonden niet zien?

Lood: nog steeds

Dwalend met zintuigen dood,

We zijn ongetwijfeld de weg kwijt.

Macabere bedoelingen etteren,

Overkokend, verspreidend bederf.

Vergiftigd door deze apathie,

Overgave is alles wat we nog hebben.

Woorden vallen aan dovemansoren.

Jammer genoeg leven we beroofd