Vera - Spartiti

Centrafrica rimpiangono Bokassa.

Siccome la mia breve esperienza politica nacque anche grazie a quel movimento

potete immaginare con che invidia guardi le manifestazioni di oggi,

piene come sono di falci, martelli e Che Guevara dappertutto.

Mentre sto scrivendo un volantino che non facesse capire ai miei colleghi

studenti che il collettivo aveva perfino qualche militante di sinistra al suo

interno, una cosa considerata troppo di parte e pericolosa per gli obiettivi

ambiziosissimi da raggiungere, tipo un bagno nuovo o una palestra con le docce,

suona il telefono di casa.

Pronto"

Ciao, sei Massimiliano?"

Certo e tu chi sei?"

Ciao io sono la Vera."

Non conosco nessuna Vera.

Ma si dai sono Vera.

Non ti ricordi la gita?"

Gita de che?

Eppure il nome Vera dovrebbe ricordarmi qualcosa, non è un nome comune.

No, scusa non mi ricordo".

Ma dai, la gita in Austria!"

Scusa Vera, ma di che classe sei?"

No, non facevo la tua scuola"

E allora come hai potuto fare la gita con noi?"

Sono Vera, la figlia di Cairoli!"

Oh mamma-Marx-Lenin-Mao-tse-tung!

E' la figlia del mio professore di scienze delle costruzioni!

Ma c’eri anche tu in gita?

Ma quanti anni hai?"

Adesso quattordici, faccio la prima ragioneria".

Ero maggiorenne da poco, stavo scoprendo che il movimento degli studenti

serviva più che altro a tentare di rimorchiare qualche ragazza potenzialmente

interessata ad infatuarsi di improbabili capetti studenteschi e mi telefona a

casa una primina mocciosissima di cui non ricordo la faccia e perdipiù figlia

del mio professore di scienza delle costruzioni.

Cerco di capire cosa vuole da me.

Ti ho fatto delle foto in gita e volevo dartele"

Va bene dai, domattina, davanti a scuola portamele Ciao".

Ma che sfiga oh, ma chi è sta qui, la figlia di Cairoli, ma che cosa terribile.

E' vero che in gita c’eran le figlie dei professori ma mi pare fossero davvero

inguardabili.

La mattina dopo Vera mi si para davanti e ai miei occhi è un cesso epocale.

Erano occhi stupidi in realtà perché sotto degli occhialoni da incubo e una

faccina smunta c’era un vago accenno di bella ragazza in divenire,

ma io non avevo tempo nemmeno di immaginarmela e pensarci su meglio.

Troppo piccola, troppo occhialuta, troppo invadente e troppo figlia di suo

padre che avevo poco da spartire con quell’ingegnere dalle ciglia folte oltre

ogni ragionevolezza e simpatie politiche tutt’altro che interessanti.

Democristianissimo era il classico docente con un’attività professionale

altrove, un insegnante freddo e secondo me anche un po' fesso.

Come sua figlia insomma.

Le foto della gita che mi mostra sono belle: in una dormo, nell’altra sembro

molto figo.

Aveva del tempo da perdere questa tredicenne, strano che nemmeno mi sono

accorto che mi guardava.

Vabbè, le foto le ho, ti saluto.

Ciao".

Che mi frega a me delle devastazioni ormonali di una cinnazza.

Non mi passa nemmeno per la testa che questa bimba debba aver fatto uno sforzo

colossale per trovare la forza di cercarmi.

Oggi capirei, allora disprezzai.

Povera piccola.

Ma l’amore sconfitto di un’adolescente è una cosa difficile da debellare senza

morti, feriti e contusi.

Questa primina non mi piace, è imbarazzante, invadente sono un promettente

leader studentesco della mia scuola ho faticato come una bestia per prendere un

seggio al consiglio di istituto in un ambiente pieno di spocchiosetti cattolici

organizzati da un simpatico boss della curia poi diventato famoso.

Ai tempi monsignor Ruini era ancora un misconosciuto prete anticomunista

reggiano.

E solo oggi mi rendo conto che il nostro avversario non era poi così

sprovveduto come noi teorizzavamo: potere della sottovalutazione.

Insomma, io avevo da pensare a come sconfiggere gli Studenti democratici di

Azione Cattolica, come convincere quel baciapile del preside a darci una

palestra adeguata e soprattutto a come conquistare le meravigliose comunistelle

del liceo Moro, le più belline che c’erano con le loro kefiah rosse e nere.

Non avevo tempo per questa Vera, bruttissima figlia di un mio professore.

Per qualche settimana Vera mi fa la posta, mi chiama ogni giorno,

mi aspetta all’uscita di scuola.

Nessuno sa che è la figlia del prof, e meno male ma io me la devo togliere di

dosso questa scassacazzi.

Incarico una compagna di scuola di eliminarla.

Si spaccia per la mia ragazza, la chiama;

lei abbozza, ma la mattina dopo

mentre incateno il mio nuovissimo Peugeot 103 rosso fiammante mi arriva alle

spalle e agguerrita mi insulta.

Non eri capace di mandarmi a quel paese da solo invece di farlo fare da una che

tanto lo so che è la morosa di un altro e non la tua?"

Colpito e affondato mi scuso e la prego di sparire dalla mia vita.

Vera si adegua, ma solo dopo la minaccia di venire sputtanata con il suo

genitore all’antica.

La paura di tale evento la fa impallidire ancora di più e finalmente evapora.

A primavera il movimento dell'85 (adesso '86) è già finito, la maturità sta per

arrivare, la Falcucci buonanima è sempre ministro e io rispondo al telefono

convinto che sia Cinzia, una di quelle comunistelle del liceo Moro che contro

ogni pronostico sta per diventare la mia prima fidanzata seria.

Invece è di nuovo Vera.

Oh ma cosa vuoi"?

Buono ho bisogno di un favore"

Dimmi"

Senti io adesso sto con uno ma mi tratta male, mi snobba e io devo fargli

capire che io posso avere dei ragazzi più grandi e più interessanti di lui,

domattina quindi mi vieni a prendere alla fermata del tram e fai la parte di

uno che mi vuole"

Io trasecolo: sto per fidanzarmi con la più bella dello scientifico e mi devo

prestare a questi giochetti da quattordicenne andreottiana?

Non se ne parla proprio.

Dai fammi sto favore e non ti disturbo più e ti prometto che alle prossime

elezioni scolastiche voto la lista di sinistra anziché i tuoi odiatissimi

Studenti democratici".

La seconda promessa, un voto cattolico strappato alla reazione in favore del

socialismo, mi commuove.

Ok ragazza, domattino alle sette e tre quarti alla fermata"ma mentre lo dico mi

si accende una scritta luminosa in fronte: sono il genio del male!

Pol Pot è un dilettante al confronto, Enver Hoxha e Kim Il Sung vengono a

lezione da me nel doposcuola.

Parlando con la poveretta infatti mi sovviene che quella mattina il mio compito

in classe di scienze delle costruzioni è andato da schifo.

Il muro di sostegno che ho progettato non starebbe in piedi nemmeno a gravità

zero e il voto insufficiente che mi aspetta macchierà una media non si sa come

e perché ancora intorno al sette nonostante decine, centinaia, migliaia di ore

di assenza.

I compagni devono distinguersi anche per la brillantezza dei loro risultati

accademici.

Com’era il testo del compito?

Ho la brutta copia qui nella borsa.

Lo rifaccio e alla mattina vado a fare la mia parte.

Dopo avere finto di apprezzare la ragazzetta andiamo a berci un caffè;

è raggiante, il tizio ha visto tutto ed è furioso.

Lei mi dice la frase che aspettavo:

Chiedimi quello che vuoi che ti ricambio il favore"

Ecco cara, ti dico subito.

Ieri mattina ho scazzato il compito in classe che ci ha dato tuo padre,

l’ho rifatto a casa e saresti così carina da sostituire questo protocollo

giusto con quello sbagliato che avrai a casa in qualche cassetto?"

Vera sta per svenire.

Non si aspettava una carognata così.

Il babbo si fida di lei, è un tradimento troppo grosso.

Anche il mio cinque in pagella è troppo grosso bambina, cambia sto foglio,

ci metti un secondo e non ne parliamo più".

Vera piange, io insisto, minaccio, impaurisco la primina coraggiosa fino a

quando, affranta, cede.

Il giorno dopo sento la sua voce al telefono per l’ultima volta.

Ha fatto il suo dovere.

Anche Lenin sarebbe d’accordo, sono un compagno e ho l’obbligo morale di

prendere un voto decente.

Qualunque mezzo va bene.

Dopo tre settimane scopro che il muro di sostegno sta su perfettamente e mi

porto a casa un sette e mezzo che sistema la media.

Prof, ho sopportato quel cofano di tua figlia, me lo sono meritato.

La mia vicina di banco Elvira, che aveva copiato il mio elaborato di sana

pianta, prende cinque meno.

Il conto non torna e comincia ad urlare.

Professore, professore, io ho fatto il compito uguale a lui, perché m’ha dato

cinque?"

Guardi signorina, lei è sicura?"

Sono sicura, ho copiato!"

Ecco, brava, allora copi meglio la prossima volta".

Elvira poi mi avrebbe domandato per secoli e secoli come sia stato possibile

rifare riga per riga il mio compito e alla fine trovarsi il mio perfetto e il

suo triste come un salice.

Anche Elvira era cattolica ma al miracolo si è sempre ostinata a non credere

nonostante i miei maldestri tentativi di rinsaldare la sua fede.

Molti anni dopo questi eventi ho visto il film Paz su Andrea Pazienza e i suoi

personaggi: Zanardi, in quel giorno del 1986, mi faceva una sega.

Centraal-Afrikanen missen Bokassa.

Omdat mijn korte politieke ervaring ook dankzij die beweging is ontstaan

je kunt je voorstellen hoe jaloers je bent op de demonstraties van vandaag,

vol als ze zijn van sikkels, hamers en Che Guevara overal.

Terwijl ik een flyer aan het schrijven ben die mijn collega's niet begrijpen

studenten dat het collectief zelfs enkele linkse militanten in handen had

intern, iets dat als te bevooroordeeld en gevaarlijk wordt beschouwd voor de doelstellingen

zeer ambitieus om te realiseren, zoals een nieuwe badkamer of een fitnessruimte met douches,

de telefoon thuis gaat.

Klaar"

Hoi, ben jij Maximiliaan?"

Tuurlijk en jij wie ben jij?"

Hallo, ik ben de Vera."

Ik ken geen Vera.

Maar ja, kom op, ik ben Vera.

Herinner je je de reis niet meer?"

Reis van wat?

Toch zou de naam Vera me ergens aan moeten herinneren, het is geen gewone naam.

Nee, sorry, ik weet het niet meer".

Kom op, de reis naar Oostenrijk!"

Sorry Vera, maar in welke klas zit je?"

Nee, ik ging niet naar je school"

Dus hoe kon je de reis met ons maken?"

Ik ben Vera, de dochter van Cairoli!"

Oh mama-Marx-Lenin-Mao-tse-tung!

Ze is de dochter van mijn professor bouwkunde!

Maar was je ook op reis?

Hoe oud ben je?"

Nu ik veertien ben, doe ik mijn eerste boekhouding".

Ik was net volwassen geworden, ik ontdekte dat de studentenbeweging

het werd meestal gebruikt om te proberen mogelijk wat meisjes op te pikken

geïnteresseerd om verliefd te worden op onwaarschijnlijke studentenbazen en bel me op

thuis een heel klein nest wiens gezicht ik me niet herinner en bovendien een dochter

van mijn professor bouwkunde.

Ik probeer te begrijpen wat hij van me wil.

Ik heb wat foto's van je gemaakt tijdens een reis en ik wilde ze je geven'

Oké, kom op, morgenochtend, voor school, breng ze naar mij toe. Dag".

Maar wat een pech oh, maar wie is hier, Cairoli's dochter, maar wat vreselijk.

Het is waar dat de dochters van de professoren op reis waren, maar ik denk dat ze dat echt waren

onleesbaar.

De ochtend erna verschijnt Vera voor me en in mijn ogen is het een baanbrekend toilet.

Het waren eigenlijk domme ogen, want onder een nachtmerrieachtige bril en één

uitgemergeld gezicht was er een vage hint van een mooi meisje in wording,

maar ik had niet eens tijd om het me voor te stellen en er beter over na te denken.

Te klein, te gebrild, te opdringerig en te veel van zichzelf

vader dat ik weinig gemeen had met die ingenieur met dikke wimpers daarachter

allemaal redelijkheid en politieke sympathieën die allesbehalve interessant zijn.

Een zeer democraat, hij was de klassieke leraar met een professionele activiteit

elders, een koude leraar en naar mijn mening zelfs een beetje een dwaas.

Net als zijn dochter.

De foto's van de reis die hij me laat zien zijn prachtig: in de ene slaap ik, in de andere verschijn ik

heel cool.

Deze dertienjarige had wat tijd te verliezen, vreemd dat ik die niet eens had

Ik merkte dat hij naar me keek.

Nou ja, ik heb de foto's, de groeten.

Hallo".

Wat geef ik om de hormonale verwoestingen van een cinnazza.

Het komt niet eens bij me op dat dit kleine meisje moeite moet hebben gedaan

kolossaal om de kracht te vinden om naar mij te zoeken.

Vandaag zou ik het begrijpen, daarna verachtte ik.

Arme kleine.

Maar de verslagen liefde van een tiener is iets dat moeilijk uit te roeien is zonder

dood, gewond en gekneusd.

Ik vind deze voornaam niet leuk, het is gênant, opdringerig, ik ben een nieuwkomer

leerlingleider van mijn school. Ik heb keihard gewerkt om een

zetel in de schoolraad in een omgeving vol katholieke pottenkijkers

georganiseerd door een aardige baas van de curie die later beroemd werd.

Monseigneur Ruini was toen nog een niet-erkende anticommunistische priester

reggiano.

En pas vandaag realiseer ik me dat onze tegenstander toch niet zo was

naïef zoals we theoretiseerden: de kracht van onderschatting.

Kortom, ik moest nadenken over hoe ik de democratische studenten van

Catholic Action, hoe kun je die stapelschopper van de directeur ervan overtuigen om ons er een te geven

voldoende sportschool en vooral hoe je de prachtige communistische sterren kunt overwinnen

van de Moro high school, de mooiste die er waren met hun rood-zwarte keffiyeh.

Ik had geen tijd voor deze Vera, de erg lelijke dochter van een professor van mij.

Een paar weken lang mailt Vera me, belt me ​​elke dag,

hij wacht op me als hij de school verlaat.

Niemand weet dat ze de dochter van de professor is, en godzijdank, maar ik moet van haar af.

van deze klootzak.

Ik instrueer een klasgenoot om het te elimineren.

Hij doet alsof hij mijn vriendin is, belt haar;

ze schetst, maar de volgende ochtend

terwijl ik mijn spiksplinternieuwe vlammende rode Peugeot 103 aan de ketting leg, komt hij aan

schouders en beledigt me fel.

Je was niet in staat om mij alleen naar de hel te sturen in plaats van het door iemand te laten doen

hoe dan ook, ik weet dat ze de vriendin van een ander is en niet de jouwe?"

Geslagen en gezonken, verontschuldig ik me en verdwijn alsjeblieft uit mijn leven.

Vera past zich aan, maar pas na de dreiging met de hare te schande te worden gemaakt

ouderwetse ouder.

De angst voor zo'n gebeurtenis maakt haar nog bleker en verdampt uiteindelijk.

In het voorjaar is de beweging van '85 (nu '86) al voorbij, het middelbare schooldiploma staat op het punt

komen, de goede ziel Falcucci is nog steeds een minister en ik neem de telefoon op

ervan overtuigd dat het Cinzia is, een van die gewone sterren van de Moro middelbare school, die tegen is

elke voorspelling staat op het punt mijn eerste serieuze vriendin te worden.

In plaats daarvan is het weer Vera.

Oh, maar wat wil je"?

Goed, ik heb een gunst nodig"

Vertel het me"

Kijk, ik ben nu met iemand, maar hij behandelt me ​​slecht, hij snauwt me af en ik moet hem laten

begrijp dat ik oudere en interessantere jongens kan hebben dan hij,

kom me daarom morgenochtend ophalen bij de tramhalte en speel de rol van

iemand die mij wil'

Ik dwaal af: ik sta op het punt me te verloven met de mooiste wetenschapper en ik moet

de trucjes van deze veertienjarige Andreotti uithalen?

We praten er eigenlijk niet over.

Kom op, doe me deze gunst en ik zal je niet meer storen en ik beloof je dat ik je de volgende keer zal zien

schoolverkiezingen Ik stem voor de linkse lijst in plaats van de meest gehate

democratische studenten".

De tweede belofte, een katholieke stem weggerukt uit de reactie ten gunste van de

socialisme, het ontroert me.

Ok meid, morgen om zeven en kwart over zeven bij de halte" maar terwijl ik het zeg, I

een lichtgevende inscriptie licht op op het voorhoofd: ik ben het kwade genie!

Pol Pot is een amateur vergeleken met Enver Hoxha en Kim Il Sung

les van mij na school.

In feite, sprekend met het arme ding, komt het bij me op dat mijn taak die ochtend is

in de les bouwwetenschappen ging hij als een speer.

De keermuur die ik ontwierp zou zelfs onder de zwaartekracht niet staan

nul en het onvoldoende cijfer dat van mij verwacht zal een gemiddelde aantasten, we weten niet hoe

en waarom nog steeds rond de zeven ondanks tientallen, honderden, duizenden uren

van afwezigheid.

De kameraden moeten ook opvallen door de schittering van hun resultaten

academici.

Hoe zag de tekst van de opdracht eruit?

Ik heb de conceptversie hier in de tas.

Ik doe het nog een keer en 's ochtends ga ik mijn deel doen.

Laten we, nadat we hebben gedaan alsof we het kleine meisje waarderen, koffie gaan drinken;

hij straalt, de man heeft alles gezien en is woedend.

Ze vertelt me ​​de zin waarop ik zat te wachten:

Vraag me wat je wilt en ik zal je een gunst teruggeven"

Hier, schat, ik zal het je nu vertellen.

Gisterochtend deed ik het schoolwerk dat je vader ons gaf,

Ik deed het thuis opnieuw en je zou zo aardig zijn om dit protocol te vervangen

goed met de verkeerde die je thuis in een la hebt liggen?"

Vera staat op het punt flauw te vallen.

Zo'n slachting had hij niet verwacht.

Vader vertrouwt haar, het is een te groot verraad.

Zelfs mijn vijf op mijn rapport is te groot, meid, verander dit blad,

wacht even en we praten er niet meer over".

Vera huilt, ik sta erop, dreig, schrik de moedige eerst tot

wanneer hij, diepbedroefd, toegeeft.

De dag erna hoor ik zijn stem voor het laatst aan de telefoon.

Hij deed zijn plicht.

Zelfs Lenin zou het ermee eens zijn, ik ben een kameraad en heb daar een morele verplichting toe

krijg een behoorlijk cijfer.

Elk middel is prima.

Na drie weken merk ik dat de steunmuur perfect rechtop staat en ik

Ik neem een ​​zeven en een half mee naar huis die het gemiddelde aanpast.

Prof, ik heb die borst van je dochter verdragen, ik heb het verdiend.

Mijn schoolbuurvrouw Elvira, die mijn sana-papier had gekopieerd

plant, neem er vijf minder.

De telling klopt niet en hij begint te schreeuwen.

Professor, professor, ik deed het huiswerk hetzelfde als hij, want hij gaf het aan mij

vijf?"

Kijk mevrouw, weet u het zeker?"

Ik weet het zeker, ik heb gekopieerd!"

Hier, goed, kopieer dan de volgende keer beter".

Elvira zou me dan eeuwen en eeuwen hebben gevraagd hoe het mogelijk was

mijn taak regel voor regel opnieuw uitvoeren en uiteindelijk mijn perfecte vinden en de

het is triest als een wilg.

Elvira was ook katholiek, maar ze geloofde altijd koppig niet in het wonder

ondanks mijn onhandige pogingen om haar geloof te versterken.

Vele jaren na deze gebeurtenissen zag ik de film Paz over Andrea Pazienza en zijn volk

karakters: Zanardi gaf me op die dag in 1986 een handjob.