Behemoth - Spartan

An ancient terror roams these plains

It marks its path with but decay

The embodiment of evil

The Behemoth is its name

No master, no device

It does not know mercy

And when it’s had its fill

It wanders on forever more

Hear it howl in the still of the night

See the fear in their eyes

And they pray it will leave them be

As they hear its victim’s cries

Leaves but destruction in its wake, so fear

This creature, thirsting for blood, arise

A being from the depths of hell, and still

The Behemoth rages on

When the dawn breaks all is still

And the dead are laid to rest

An atrocity that plagues man

The Behemoth can’t be slain

Its eyes are black as night

Its heart is made of ice

Fear incarnate

A nightmare that will never end

Hear it howl in the still of the night

See the fear in their eyes

And they pray it will leave them be

As they hear its victim’s cries

Leaves but destruction in its wake, so fear

This creature, thirsting for blood, arise

A being from the depths of hell, and still

The Behemoth rages on

Hear it howl in the still of the night

See the fear in their eyes

And they pray it will leave them be

As they hear its victim’s cries

Leaves but destruction in its wake, so fear

This creature, thirsting for blood, arise

A being from the depths of hell, and still

The Behemoth rages on

Leaves but destruction in its wake, so fear

This creature, thirsting for blood, arise

A being from the depths of hell, and still

The Behemoth rages on.

Een oude terreur dwaalt door deze vlakten

Het markeert zijn pad met maar verval

De belichaming van het kwaad

De Behemoth is zijn naam

Geen master, geen apparaat

Het kent geen genade

En als het zijn vulling heeft gehad

Het dwaalt voor altijd voort

Hoor het huilen in de stilte van de nacht

Zie de angst in hun ogen

En ze bidden dat het hen met rust zal laten

Als ze het gehuil van het slachtoffer horen

Bladeren maar vernietiging in zijn kielzog, dus vrees

Dit schepsel, dorstend naar bloed, sta op

Een wezen uit de diepten van de hel, en toch

De Behemoth woedt voort

Als de dageraad aanbreekt, is alles stil

En de doden worden te ruste gelegd

Een gruweldaad die de mens plaagt

De Behemoth kan niet worden gedood

Zijn ogen zijn zwart als de nacht

Het hart is gemaakt van ijs

geïncarneerde angst

Een nachtmerrie die nooit zal eindigen

Hoor het huilen in de stilte van de nacht

Zie de angst in hun ogen

En ze bidden dat het hen met rust zal laten

Als ze het gehuil van het slachtoffer horen

Bladeren maar vernietiging in zijn kielzog, dus vrees

Dit schepsel, dorstend naar bloed, sta op

Een wezen uit de diepten van de hel, en toch

De Behemoth woedt voort

Hoor het huilen in de stilte van de nacht

Zie de angst in hun ogen

En ze bidden dat het hen met rust zal laten

Als ze het gehuil van het slachtoffer horen

Bladeren maar vernietiging in zijn kielzog, dus vrees

Dit schepsel, dorstend naar bloed, sta op

Een wezen uit de diepten van de hel, en toch

De Behemoth woedt voort

Bladeren maar vernietiging in zijn kielzog, dus vrees

Dit schepsel, dorstend naar bloed, sta op

Een wezen uit de diepten van de hel, en toch

De Behemoth raast voort.