The Rock - Sow

night tumbles

the day decays

the roaming sun glows on a fresher morning

so far east it’s gone west

once sanctified

now at rest on a planet turned red

the age of miracles is past

what has been may be but for the mortal whose

suspect spectres hush to the sound of their self-imposed sentence

the dawn of dusk plays a prelude to penumbra

night tumbles

the day decays

and the rock rejoices in the vacant sky

docked in the still waters that run deep with its roots

dense

unmoved by the motion of its fiery friend

amnesic of man and his man-made-end

birds of sadness fly over but do not nest

restless in their quest for tears of repentance

parched on the cheeks that charred with the solstice

woods of oak and pine and divine finery

green with corrosion

nevergreen again

sit still on the rock that they once sheltered

awaiting their flight by hurricane

night tumbles

the day decays

and the rock rejoices in the vacant sky

unflinching

at long last alone

wiser than all men who lived to be very old

knowing that all is for the best

in the best of all possible worlds

nacht tuimelt

de dag vergaat

de zwervende zon gloeit op een frissere ochtend

zo ver naar het oosten is het naar het westen gegaan

eenmaal geheiligd

nu in rust op een planeet die rood is geworden

het tijdperk van wonderen is voorbij

wat is geweest kan zijn, behalve voor de sterveling wiens

verdachte geesten zwijgen bij het geluid van hun zelfopgelegde straf

de dageraad van de schemering speelt een prelude op halfschaduw

nacht tuimelt

de dag vergaat

en de rots verheugt zich in de lege lucht

aangemeerd in de stille wateren die diep lopen met zijn wortels

gespannen

onbewogen door de beweging van zijn vurige vriend

geheugenverlies van de mens en zijn door de mens gemaakte einde

vogels van verdriet vliegen over maar nestelen niet

rusteloos in hun zoektocht naar tranen van berouw

uitgedroogd op de wangen die verkoold waren met de zonnewende

bossen van eiken en dennen en goddelijke opsmuk

groen met corrosie

nooit meer groen

stil zitten op de rots die ze ooit beschutten

in afwachting van hun vlucht door orkaan

nacht tuimelt

de dag vergaat

en de rots verheugt zich in de lege lucht

onwankelbaar

eindelijk alleen

wijzer dan alle mannen die heel oud werden

wetende dat alles het beste is

in de beste van alle mogelijke werelden