Привык - Souljust

Мы стали мотивом давно забытых куплетов

И наша песня о любви давно уже не об этом

Искали двести причин, но продолжали любви врать,

Но я то любил, а ты не факт что любила

Теперь не звони не пиши я простить не смогу

Мне зашить бы те раны что жжут и пекут

И дожди что по окнам стучали мотив

Подобрали к лекарству пароль и ключи

И я пишу каждый свой новый куплет

Он по большому счету для тебя, но не о тебе

Другим это бред, но в каждой строчке ты видишь себя

Болит как синяк будто на шее петля

И я прошу перестань мне писать

Да я бываю в сети, но для тебя не онлайн

Хочу забыть как страшный сон тебя

Как жаль что ты останешься внутри меня

Мне не дано полюбить В моем сердце есть только проколы

Во мне сидит старый вопрос в голове

для тебя теперь кто мы

Тебе нужен был повод уйти и ты прытко искала во мне

Нам разбиться увы суждено было тут без причин на куски как о скалы волне

От тебя мне остался разрез что ноет хоть вой волком

Стори скрыты под слоем пыли картинками на полках

Говорят время лечит типа потом будет легче

Как по мне это бред и сейчас мой доктор напиток по крепче

и стопка влетает в меня прикасаясь к губам ядом

Знаю пагубно да, но мне бы забыть в раз тебя рядом

Не надо по ушам ездить слышишь довольно пыток

И теперь это мой с Шоушенка побег и я как никогда был достаточно прыток

Твои признания фальшь

Тебе не верю что дальше

Была уверена так же

Прощай я больше не мальчик

мне тебя не забыть шрамы напомнят о прошлом

Дальше не по пути оставлю и брошу

Ты оседаешь внутри как никотин

Заставляешь курить когда тяготит

Не замечаю других будто я один

Прошу покинь мои сны я к ним привык

We werden het motief van lang vergeten verzen

En daar gaat ons liefdesliedje niet meer over

We waren op zoek naar tweehonderd redenen, maar bleven liegen tegen de liefde,

Maar ik vond het geweldig, en jij bent niet het feit dat je liefhad

Nu niet bellen, niet schrijven, ik kan niet vergeven

Ik zou die wonden dichtnaaien die branden en bakken

En de regen die het motief op de ramen klopte

Ik heb een wachtwoord en sleutels voor het medicijn opgehaald

En ik schrijf elk nieuw couplet

Het gaat in grote lijnen om jou, maar niet om jou

Voor anderen is het onzin, maar in elke regel herken je jezelf

Het doet pijn als een blauwe plek, als een strop om de nek

En ik vraag je om te stoppen met schrijven naar mij

Ja, ik ben online, maar niet online voor jou

Ik wil je vergeten als een nare droom

Wat jammer dat je in mij blijft

Ik kan niet verliefd worden. In mijn hart zitten alleen lekke banden

Ik heb een oude vraag in mijn hoofd

voor jou nu wie we zijn

Je had een reden nodig om te vertrekken en je zocht snel naar mij

Helaas, we waren voorbestemd om hier zonder reden in stukken te breken als een golf van rotsen

Van jou bleef ik achter met een snee die jankt en zelfs huilt als een wolf

Verhalen worden onder een laagje stof verborgen door foto's op de planken

Ze zeggen dat de tijd heelt, want dan wordt het makkelijker

Wat mij betreft, dit is onzin en nu heeft mijn dokter een sterker drankje

en een stapel vliegt tegen me aan en raakt mijn lippen aan met gif

Ik weet dat het schadelijk is, ja, maar ik zou het vergeten als je eenmaal in de buurt bent

Je hoeft niet op de oren te rijden, je hoort behoorlijk de marteling

En nu is dit mijn ontsnapping uit Shawshank en ik ben nooit snel genoeg geweest

Je bekentenissen zijn vals

Ik geloof je niet wat het volgende is

Ik wist zeker hetzelfde

Vaarwel, ik ben geen jongen meer

Ik kan niet vergeten dat littekens je aan het verleden zullen herinneren

Verderop van het pad zal ik vertrekken en stoppen

Je nestelt je binnen als nicotine

Laat je roken als het moeilijk is

Ik merk anderen niet op alsof ik alleen ben

Laat alsjeblieft mijn dromen achter, ik ben eraan gewend