Through Dust Into Lostness - Sorgeldom

The summer sun faded into distant darkness

Following the path of the glittering snow stars

Temptated by the bed of crystals

To it’s lair, I’m walking down it’s stair

While the falling moon shines in obscurity

Closing in it’s wings over the atmosphere

My frozen arms reach towards the lunar

A caravan of darkness, blinds my eyes

I put myself to sleep

In the valley of her grey craters

I’m diving into my transmission

As it’s signal reaches outer space

Her eyes opens wide

I guess the story is true

Swallowed by the jaws of the lunar (moon)

I give myself to you

While the rising luna, weights down the sun

Opens ther mouth into the darkened sky

She now posesess my soul

Reborn through the dusty cosmic hole

De zomerzon verdween in de verre duisternis

Het pad volgen van de glinsterende sneeuwsterren

Verleid door het bed van kristallen

Naar zijn schuilplaats loop ik de trap af

Terwijl de vallende maan in het donker schijnt

Het sluit zich met zijn vleugels over de atmosfeer

Mijn bevroren armen reiken naar de maan

Een karavaan van duisternis verblindt mijn ogen

Ik heb mezelf in slaap gebracht

In de vallei van haar grijze kraters

Ik duik in mijn uitzending

Terwijl het signaal de ruimte bereikt

Haar ogen gaan wijd open

Ik denk dat het verhaal waar is

Opgeslokt door de kaken van de maan (maan)

Ik geef mezelf aan jou

Terwijl de opkomende luna de zon naar beneden drukt

Opent haar mond in de donkere lucht

Ze bezit nu mijn ziel

Herboren door het stoffige kosmische gat