Heartache - Sophia

The Mondays come

And the Fridays go

I’m like a child waiting for the postman at the front door

And it’s been weeks

But still no sign

I even tried holding my breathe to help me pass the time

And I thought I knew heartache

And I thought I knew heartbreak

But I’ve never known anything like this before

And the winter’s ice has melted

The air is warm and sweet

And the baby birds are singing as the world rustles from it’s sleep

But I guess that I should know by now

That nothing ever lasts

And all we’re ever left with is our I’m sorrys and our regrets

I thought I knew heartache

I thought I knew heartbreak

But I’ve never known anything like this before

No I’ve never known anything like this before

De maandagen komen

En de vrijdagen gaan

Ik ben als een kind dat bij de voordeur op de postbode wacht

En het zijn weken geleden

Maar nog steeds geen teken

Ik probeerde zelfs mijn adem in te houden om de tijd te doden

En ik dacht dat ik hartzeer kende

En ik dacht dat ik liefdesverdriet kende

Maar ik heb zoiets nog nooit eerder geweten

En het ijs van de winter is gesmolten

De lucht is warm en zoet

En de babyvogels zingen terwijl de wereld uit zijn slaap ritselt

Maar ik denk dat ik het nu wel zou moeten weten

Dat niets ooit duurt

En het enige waar we ooit nog over zijn, is ons spijt en onze spijt

Ik dacht dat ik hartzeer kende

Ik dacht dat ik liefdesverdriet kende

Maar ik heb zoiets nog nooit eerder geweten

Nee, zoiets heb ik nog nooit eerder geweten