Vaknatt - Sofia Karlsson

I kvävande vaknätter ändlösa långa

När minnen sticka som retade bin

Jag ber om en vårnatt igen av de många

Som eldat mitt blod till ett brinnande vin

Jag ber om en vårkväll på rusiga ängar

En enda — en lustarnas jäsande kväll!

En handfull av eldgräs från vildsådda sängar

En sängplats av mossa på Vagnbergets häll!

Bakom mig gå vallarevisorna höga

Och hos mig är ingen och ingen mig ser

Förbrunnet är det som har tröstat mitt öga

Och längesen är det som solen gick ner

In verstikkende wakkere nachten eindeloos lang

Wanneer herinneringen blijven hangen als geplaagde bijen

Ik vraag weer met velen om een ​​lentenacht

Wie heeft mijn bloed verbrand tot een brandende wijn?

Ik vraag om een ​​lenteavond op roestige weiden

Een single - een wellustige avond vol lusten!

Een handvol vuurgras van wild ingezaaide bedden

Een bed van mos op de kookplaat van Vagnberget!

Achter mij zijn de wallen hoog

En met mij is niemand en niemand ziet mij

De put is wat mijn oog heeft getroost

En voor een lange tijd is het alsof de zon onderging