Isolation - So It Begins

I could hear their desperate cries

As the desolation rained from the skies

Disappearing before my eyes

They were gone with no chance to say goodbye

All that’s left is an empty shell

As I gazed through the eyelids of my hollow cell

Will this nightmare become my hell?

With the way things are going, only time will tell 'cause

I’m way past burning bridges I leave them decimated

In the midst of family and friends I feel most isolated

Alone at the end, despite the crowd

The solace of silence, the only thing

That drowns these voices out

«Your life’s a mistake

You’re a burden, no one wants to share your pain

Just lock it away

Run and hide from your disgrace»

No one needs to know your name

Just take a look at yourself when you’ve got no one else

You’ll be the only one to blame

I see clearly

The answer seems to lie in isolation

But I need you to hear me

You’re not the first to feel this devastation

Alone at the end, despite the crowd

Despite the crowd

The solace of silence, the only thing

That drowns these voices out

Fortify, push away

You’re throwing up these walls to make you feel safe

Tear them down, break away

Relinquish all these thoughts, you will be okay

Let in those who want to help

I know sometimes it feels like you’re a waste

So undeserving

But no matter how low you get

You’re never past the point of saving

You’re worth saving

Ik kon hun wanhopige geschreeuw horen

Terwijl de verlatenheid uit de lucht regende

Verdwijnen voor mijn ogen

Ze waren weg en hadden geen kans om afscheid te nemen

Het enige dat overblijft is een lege huls

Terwijl ik door de oogleden van mijn holle cel staarde

Wordt deze nachtmerrie mijn hel?

Met de manier waarop de dingen gaan, zal de tijd het leren, want

Ik ben ver voorbij brandende bruggen, ik laat ze gedecimeerd achter

Te midden van familie en vrienden voel ik me het meest geïsoleerd

Alleen aan het einde, ondanks de menigte

De troost van stilte, het enige

Dat overstemt deze stemmen

"Je leven is een vergissing"

Je bent een last, niemand wil je pijn delen

Sluit het gewoon weg

Ren en verberg je voor je schande»

Niemand hoeft je naam te weten

Kijk eens naar jezelf als je niemand anders hebt

Jij bent de enige die de schuld krijgt

Ik zie duidelijk

Het antwoord lijkt in afzondering te liggen

Maar ik wil dat je me hoort

Je bent niet de eerste die deze verwoesting voelt

Alleen aan het einde, ondanks de menigte

Ondanks de menigte

De troost van de stilte, het enige

Dat overstemt deze stemmen

Versterken, wegduwen

Je gooit deze muren op om je een veilig gevoel te geven

Breek ze af, breek weg

Laat al deze gedachten los, het komt goed met je

Laat degenen binnen die willen helpen

Ik weet dat het soms voelt alsof je een verspilling bent

Zo onverdiend

Maar hoe laag je ook komt

U bent nooit verder dan besparen

Je bent het redden waard