Piano - Smitten

Crecí con suerte y una buena educación.

En los valores de la alta sociedad,

gané un espacio, robé mi eternidad.

Con un trabajo que me dio reputación,

pisé cabezas para ser un gran señor.

Compré una casa, un auto, una mujer…

Y nada me alcanza.

Tomo un trago y vuelvo a respirar,

se me pasó la vida de un tirón.

Toco el piano y vuelvo a recordar,

esa canción de Lennon que una vez

me supo despertar.

Nací con suerte y una buena realidad.

Anestesiado entre mis sueños y el alplax,

quebré el espejo, doblé mi identidad…

Y nada me alcanza.

Tomo un trago y vuelvo a respirar,

se me pasó la vida de un tirón.

Toco el piano y vuelvo a recordar,

esa canción de Lennon que una vez

me supo despertar.

Y ahora que no estoy más en mí,

ahora que no sé si puedo sentir,

me pregunto, qué pasó?

Camino solo al frío de la ciudad.

Lloro encerrado en algún baño de bar.

Pretendiendo ser normal!

En el cajón hay un tiro esperándome.

Tomo un trago y vuelvo a respirar,

se me pasó la vida de un tirón.

Toco el piano y vuelvo a recordar,

Ik ben opgegroeid met geluk en een goede opleiding.

In de waarden van de high society,

Ik heb een plek gewonnen, ik heb mijn eeuwigheid gestolen.

Met een baan die me een reputatie bezorgde,

Ik stapte op hoofden om een ​​grote heer te zijn.

Ik kocht een huis, een auto, een vrouw...

En niets bereikt mij.

Ik neem een ​​slok en ik adem weer,

het leven ging in één keer aan me voorbij.

Ik speel piano en ik herinner me weer,

dat liedje van Lennon die ene keer

hij wist hoe hij me wakker moest maken.

Ik ben gelukkig geboren en een goede realiteit.

Verdoofd tussen mijn dromen en de alplax,

Ik brak de spiegel, ik verdubbelde mijn identiteit...

En niets bereikt mij.

Ik neem een ​​slok en ik adem weer,

het leven ging in één keer aan me voorbij.

Ik speel piano en ik herinner me weer,

dat liedje van Lennon die ene keer

hij wist hoe hij me wakker moest maken.

En nu ik niet meer in mezelf zit,

Nu ik niet weet of ik kan voelen

Ik vraag me af wat er is gebeurd?

Ik loop alleen in de kou van de stad.

Ik huil opgesloten in een barbadkamer.

Doen alsof het normaal is!

In de la ligt een schot op me te wachten.

Ik neem een ​​slok en ik adem weer,

het leven ging in één keer aan me voorbij.

Ik speel piano en ik herinner me weer,