Бутафория -

Пока по пути стаи ветров,

Пока впереди льёт дым от костров,

Пока ещё есть уцепиться за что,

За тонкую нить, за твёрдое дно.

И в комнате свет, там чай на столе

Там пусто внутри и на жёлтом листе.

Как вдруг почтальон принёс бандероль —

Получи распишись за ту странную боль.

Этот странный каприз

Как поощрительный приз

Выдан тебе за всё непонятное.

Кто там?

в бутафории слов

перепутал мне всё это?

Кто здесь?!

Дарит смысл всему?

Ведь кто-то…

А есть ли он?

В ржавости лиц, их острых когтей,

Затянут петлю, так жёстко, как змей.

Когда станет нечего больше терять,

Всё в плоскость экрана, всё снова в кровать.

В проёме дверном свет что дарит новь,

Там на глубине застывшая кровь.

Ветра все сменились, не по пути,

Затерянных троп не найти уже,

Но переправить бы их,

Пару неважных запятых,

Чтоб изменить, исправить мне всё это!

Terwijl langs het pad van een zwerm wind,

Terwijl de rook van de vuren voor je uit stroomt,

Ook al is er nog iets om je aan vast te klampen,

Voor een dunne draad, voor een harde bodem.

En er is licht in de kamer, er staat thee op tafel

Het is leeg van binnen en op het gele vel.

Toen plotseling de postbode een pakketje bracht -

Laat je tekenen voor die vreemde pijn.

Deze vreemde gril

Als een troostprijs

Uitgegeven aan u voor alles wat u niet begrijpt.

Wie is daar?

in de rekwisieten van woorden

verwarde me dit alles?

Wie is hier?!

Alles betekenis geven?

Immers, iemand...

Bestaat hij?

In de roestigheid van gezichten, hun scherpe klauwen,

Draai de strop vast, zo hard als een vlieger.

Als er niets meer te verliezen is

Alles ligt in het vlak van het scherm, alles ligt weer in het bed.

In de deuropening, het licht dat nieuw geeft,

Er is bevroren bloed in de diepte.

De wind is allemaal veranderd, niet onderweg,

Verloren paden zijn niet meer te vinden,

Maar om ze door te sturen,

Een paar onbelangrijke komma's

Om te veranderen, repareer het allemaal voor mij!