Предатель - Сигнал

Избитая правда, затертая в мрак, линяет в скулящую ложь,

Когда угощают лаем собак и к горлу приставили нож.

Когда «или-или» не катит никак, когда права выбора нет,

Тогда отдается отчизна за «так» и гаснет спасения свет.

Когда почерневшие зубы скрипят.

Когда в лицо брызжут слюной,

Иссякшие нервы, кривляясь, скулят.

И голова просит покой.

А Вера с Надеждой упали к ногам.

Любовь по колено в грязи.

Устанешь молиться крестам-куполам, — захлопнешь души жалюзи.

Остывшее небо.

Угасшие звезды летят, как птицы за море,

Но мысли не спят: они захлебнулись в позоре.

Им чужды спокойные сны.

С предателем в ссоре

Мы, Дети войны.

Глядим с укором во взоре.

Cm# - A — Fm# - H / Cm# - A — Fm# -Gm#

А дома все так же, а дома все ждут.

И мать напечет пироги.

Но мать и отец не узнали еще, — теперь они с сыном враги.

Кто Родину продал, — тому цена грош.

Кто предал «своих» и живет,

С тем вряд ли спокойно ты рядом уснешь.

Пусть место другое найдет.

Заточенный месяц на паркинге звезд смеется, торгуя лицом,

И лишь на заре, словно птицы из гнезд, винтовки накормят свинцом

Предателя тело.

Ликует расстрел.

Завис над оружием дым.

На миг, на мгновенье предатель прозрел.

И тотчас свалился седым.

Остывшее небо.

Угасшие звезды летят, как птицы за море,

Но мысли не спят: они захлебнулись в позоре.

Им чужды спокойные сны.

С предателем в ссоре

Мы, Дети войны.

Глядим с укором во взоре.

Gehavende waarheid, gedragen in de duisternis, vervaagt in zeurende leugens,

Wanneer ze honden behandelen met blaffen en een mes op de keel zetten.

Wanneer "of-of" op geen enkele manier rolt, wanneer er geen keuze is,

Dan wordt het vaderland gegeven voor "zo" en gaat het licht des heils uit.

Wanneer zwarte tanden kraken.

Als speeksel in het gezicht spat,

Uitgeputte zenuwen, grimassen, zeuren.

En het hoofd vraagt ​​om rust.

En Vera en Hope vielen aan hun voeten.

Liefde kniediep in de modder.

Als je moe wordt van het bidden tot kruiskoepels, sluit je de jaloezieën van je ziel.

Koude lucht.

Vervaagde sterren vliegen als vogels over de zee,

Maar gedachten slapen niet: ze stikken in schaamte.

Vreedzame dromen zijn hen vreemd.

Met een verrader in een ruzie

Wij zijn de oorlogskinderen.

We kijken verwijtend in onze ogen.

Cm# - A - Fm# - H / Cm# - A - Fm# -Gm#

En thuis is alles hetzelfde, en thuis zit iedereen te wachten.

En moeder zal taarten bakken.

Maar moeder en vader hebben het nog niet ontdekt - nu zijn ze vijanden met hun zoon.

Degene die het moederland heeft verkocht, is een cent waard.

Die "hun eigen" en levens verraden,

Daardoor is het onwaarschijnlijk dat u rustig naast u zult slapen.

Laten we een andere plek zoeken.

De gevangen maan lacht op de parkeerplaats van de sterren, zijn gezicht verhandelend,

En alleen bij zonsopgang, zoals vogels uit nesten, zullen geweren worden gevoed met lood

Het lichaam van de verrader.

De schietpartij verheugt zich.

Rook hing boven het wapen.

Heel even, heel even, zag de verrader het licht.

En viel meteen grijs op de grond.

Koude lucht.

Vervaagde sterren vliegen als vogels over de zee,

Maar gedachten slapen niet: ze stikken in schaamte.

Vreedzame dromen zijn hen vreemd.

Met een verrader in een ruzie

Wij zijn de oorlogskinderen.

We kijken verwijtend in onze ogen.