Siempre Fui - Rapsusklei & The Flow Fanatics feat. Sr. Wilson, Rapsusklei, The Flow Fanatics

Siempre como un barco a la deriva

Siempre a las orillas de este mar de dudas y de almas perdidas

Siempre en callejones sin salida

Siempre he sido un tren que no se vuelve nunca al punto de partida

Siempre en el vagón donde melancolía olvida

Una cicatriz eterna en una herida permanente

Un pez que pasó la vida nadando contracorriente, siempre

Siempre revolcándome en el lodo

Siempre he sido un niño al que le gusta jugar solo

Que comparte sus juguetes, pero juega de otro modo

Siempre fui un reloj de arena sabiendo que el tiempo es oro

Y el color, no caminó casi nunca por mi suerte

El dolor solo hizo de mi alma algo más fuerte

Tanto que hable con la muerte hasta poder morder sus labios

En el nombre del amor y de los lobos esteparios

Siempre en el vacío, siempre estado «aislao»

Siempre cae lluvia y nunca cae a un «lao» y es que siempre…

Siempre con el miedo a estar perdido

Como un perro abandonado ante las puertas del olvido

Siempre fui descalzo y siempre «destemplao»

Nunca me rendido, siempre he «levantao» y es que siempre…

Siempre abandonado y dolorido

Pero siempre he levantado, nunca he dado por perdido

Y en el nombre de todos los poetas

Siempre fui la tinta, la sangre y de proxenetas

Siempre aquel pincel que describe tu silueta

Y que muere por lo que ama como Romeo y Julieta

Siempre… alegre y desolado

Al borde del invierno en mi corazón soleado

En una cuerda floja y a la pata coja siempre en el desidio

Tratando de guardar el equilibrio

Siempre entre 2 aguas navegando y luchando contra mis penas

Tratando de no ahogarme en el río de los problemas

Pagando mis condenas, como todo ser humano

Igual que «Artax» se me lleva la tristeza del pantano

Y yo que siempre… traté de cambiar el mundo que rodea

Esta humanidad tan triste que viste con ropa fea

Mi Atenea, todavía me lleva la marea

Yo que no mato por nadie pero muero por quien sea

Siempre…

Siempre en el vacío, siempre estado «aislao»

Siempre cae lluvia y nunca cae a un «lao» y es que siempre…

Siempre con el miedo a estar perdido

Como un perro abandonado ante las puertas del olvido

Siempre fui descalzo y siempre «destemplao»

Nunca me rendido, siempre he «levantao» y es que siempre…

Siempre abandonado y dolorido

Pero siempre he levantado, nunca he dado por perdido

Hay dolores que solo curan las lagrimas

Y amores que solo duran 2 páginas

Yo que siempre fui de aquellos tontos

Que rebuscan en el corazón del bosque de las ánimas

Siempre en la mira, siempre a la espera…

De esta soledad que me aterra pero me inspira

Esta dulce vida que creo amarga a cualquiera

Esta mansa fiera que ataca si está dolida

Y soy MC por el día y poeta en las madrugadas

De vuelta a las sabanas inundadas

De vuelta a la saeta, del planeta de las hadas

Siempre al filo del acantilado de nuestras miradas

Siempre… entre dos aguas

Entre los 21 gramos de nuestras almas

Siempre he sido un corazón de roca

Que recita con miradas y que llora por su boca

Siempre en el vacío, siempre estado «aislao»

Siempre cae lluvia y nunca cae a un «lao» y es que siempre…

Siempre con el miedo a estar perdido

Como un perro abandonado ante las puertas del olvido

Siempre fui descalzo y siempre «destemplao»

Nunca me rendido, siempre he «levantao» y es que siempre…

Siempre abandonado y dolorido

Pero siempre he levantado, nunca he dado por perdido

Altijd als een drijvend schip

Altijd aan de oevers van deze zee van twijfels en verloren zielen

Altijd in doodlopende wegen

Ik ben altijd een trein geweest die nooit terugkeert naar het startpunt

Altijd in de auto waar de melancholie vergeet

Een eeuwig litteken op een blijvende wond

Een vis die zijn leven lang tegen de stroom in zwom, altijd

Altijd wentelen in de modder

Ik ben altijd een kind geweest dat graag alleen speelt

Wie deelt zijn speelgoed, maar speelt anders

Ik was altijd een zandloper, wetende dat tijd geld is

En de kleur, het liep bijna nooit langs mijn geluk

De pijn maakte mijn ziel alleen maar sterker

Zoveel dat ik tegen de dood praat tot ik op zijn lippen kan bijten

In de naam van liefde en steppewolven

Altijd in de leegte, altijd "geïsoleerd" geweest

Regen valt altijd en het valt nooit op een "lao" en het is altijd...

Altijd bang om verloren te gaan

Als een verlaten hond aan de poorten van de vergetelheid

Ik was altijd blootsvoets en altijd "vals"

Ik heb nooit opgegeven, ik heb altijd "opstaan" en het is dat altijd...

Altijd in de steek gelaten en met pijn

Maar ik heb altijd opgeheven, ik heb nooit opgegeven

En in de naam van alle dichters

Ik was altijd de inkt, het bloed en de pooiers

Altijd dat penseel dat je silhouet beschrijft

En wie sterft voor waar hij van houdt, zoals Romeo en Julia?

Altijd... vrolijk en desolaat

Aan de rand van de winter in mijn zonnige hart

Op een slappe koord en op één been altijd in desidio

Het evenwicht proberen te bewaren

Altijd tussen 2 wateren zeilen en vechten tegen mijn verdriet

Proberen niet te verdrinken in de rivier van problemen

Mijn zinnen betalen, zoals ieder mens

Net als «Artax» neemt het verdriet van het moeras me weg

En ik die altijd... probeerde de wereld om me heen te veranderen

Deze mensheid zo verdrietig dat je lelijke kleren draagt

Mijn Athena, nog steeds neemt het tij me mee

Ik dood voor niemand maar ik sterf voor wie dan ook

Voor altijd…

Altijd in de leegte, altijd "geïsoleerd" geweest

Regen valt altijd en het valt nooit op een "lao" en het is altijd...

Altijd bang om verloren te gaan

Als een verlaten hond aan de poorten van de vergetelheid

Ik was altijd blootsvoets en altijd "vals"

Ik heb nooit opgegeven, ik heb altijd "opstaan" en het is dat altijd...

Altijd in de steek gelaten en met pijn

Maar ik heb altijd opgeheven, ik heb nooit opgegeven

Er zijn pijnen die alleen tranen genezen

En houdt van die laatste 2 pagina's

Ik was altijd een van die dwazen

Die zoektocht in het hart van het woud der zielen

Altijd op de uitkijk, altijd wachten...

Van deze eenzaamheid die me angst aanjaagt maar me inspireert

Dit zoete leven waarvan ik denk dat het iedereen bitter maakt

Dit zachtaardige beest dat aanvalt als het gekwetst is

En ik ben overdag een MC en bij zonsopgang een dichter

Terug naar de ondergelopen savannes

Terug naar de pijl, van de planeet van de feeën

Altijd op de rand van de klif van onze blikken

Altijd... tussen twee wateren

Tussen de 21 gram van onze ziel

Ik ben altijd een rotshart geweest

Dat hij reciteert met blikken en dat huilt door zijn mond

Altijd in de leegte, altijd "geïsoleerd" geweest

Regen valt altijd en het valt nooit op een "lao" en het is altijd...

Altijd bang om verloren te gaan

Als een verlaten hond aan de poorten van de vergetelheid

Ik was altijd blootsvoets en altijd "vals"

Ik heb nooit opgegeven, ik heb altijd "opstaan" en het is dat altijd...

Altijd in de steek gelaten en met pijn

Maar ik heb altijd opgeheven, ik heb nooit opgegeven