Empty Days - Seventh Dimension

Morning sun

The only shade of light

To carry me through

These empty days

The wind of dawn

Caresses my cheek

In memory of a life

That used to be

I can’t deny

This disarray I feel

The wishful redemption

Is the chain that binds me

From living this life

(Living this lie)

I share with you

This undeserving grief you bear

Reuniting with the past

A desire that will mend

This broken hope inside

Subconsciousness

Refusing to move on

Refusing to let go

Why can’t it be real?

Help me

Every day

My time wasted away

In hope to find

A door to the past

Forgive me, Lil

Forgive me what I’ve done

By dragging you

Through these empty days

Her eyes so dark

Her smile so divine

Though not with lips

As red as The Rose

Unceasing care

With so much love to give

Yet wasted away by my

Inability to forget

Yet I still invite

This disarray I feel

This beloved memory

Of a withering rose

The images passing by

(Images passing by)

Through my mind

A story of which

She knows none about

Still you’re searching for a key

To unlock this box in me

Sealed and locked away

Yet open

Every day

My time wasted away

In hope to shut

This door to the past

Empty days

Since I can’t touch your face

Since The Rose withered away

Ochtendzon

De enige schaduw van licht

Om me er doorheen te dragen

Deze lege dagen

De wind van de dageraad

Streelt mijn wang

Ter herinnering aan een leven

Dat was vroeger

Ik kan niet ontkennen

Deze wanorde die ik voel

De wensverlossing

Is de ketting die mij bindt?

Van het leven van dit leven

(Leven deze leugen)

Ik deel met jou

Dit onverdiende verdriet dat je draagt

Hereniging met het verleden

Een verlangen dat zal herstellen

Deze gebroken hoop van binnen

onderbewustzijn

Weigeren om verder te gaan

Weigeren om los te laten

Waarom kan het niet echt zijn?

Help mij

Elke dag

Mijn tijd verspild

In de hoop te vinden

Een deur naar het verleden

Vergeef me, Lili

Vergeef me wat ik heb gedaan

Door u te slepen

Door deze lege dagen

Haar ogen zo donker

Haar glimlach zo goddelijk

Hoewel niet met lippen

Zo rood als de roos

onophoudelijke zorg

Met zoveel liefde om te geven

Toch verspild door mijn

Onvermogen om te vergeten

Toch nodig ik nog steeds uit

Deze wanorde die ik voel

Deze geliefde herinnering

Van een verwelkende roos

De beelden die voorbij komen

(Foto's komen voorbij)

Door mijn geest

Een verhaal waarvan

Ze weet er niets van

Je zoekt nog steeds naar een sleutel

Dit vak in mij ontgrendelen

Verzegeld en opgesloten

Toch open

Elke dag

Mijn tijd verspild

In de hoop te sluiten

Deze deur naar het verleden

Lege dagen

Omdat ik je gezicht niet kan aanraken

Sinds de roos verdord is