Ivory Black - Seryn

The less and less I sing

As my skin begins to creep

For I recognize the truth

About the permanence of me.

And we are paper-thin,

We’re tearing at the folds.

You’re living if you’re warm,

But I’m just feeling…

Cold, but I’m not dead.

Carrying all these fears on wings of lead.

Coursed between the cracks;

Burn my bones to ivory black.

The less and less I sing

As my mouth begins to feed

On any ease I find,

But nothing that I need.

The moment I am sure

I am sure to second guess.

I’ll never learn to fly

If I never leave this nest.

The moment I am sure

I am sure to second guess.

I’m not looking for a home,

I’m just looking for some rest.

And like a wooden frame,

With silk-screen for a hide:

From my pours I recreate

The same old stupid lies.

And with my teeth and with my nails

I’ll scratch off my designs.

Cold, but I’m not dead.

Carrying all these fears on wings of lead.

Coursed between the cracks;

Burn my bones to ivory black.

And like a wooden frame,

With silk-screen for a hide:

From my pours I recreate

The same old stupid lies.

And with my teeth and with my nails

I’ll scratch off my designs.

Hoe minder en minder ik zing

Terwijl mijn huid begint te kruipen

Want ik herken de waarheid

Over de duurzaamheid van mij.

En we zijn flinterdun,

We scheuren aan de vouwen.

Je leeft als je het warm hebt,

Maar ik voel gewoon...

Koud, maar ik ben niet dood.

Al deze angsten op vleugels van lood dragen.

Tussen de scheuren gekoerst;

Verbrand mijn botten tot ivoorzwart.

Hoe minder en minder ik zing

Terwijl mijn mond begint te voeden

Op elk gemak dat ik vind,

Maar niets dat ik nodig heb.

Op het moment dat ik het zeker weet

Ik weet zeker dat ik twijfel.

Ik zal nooit leren vliegen

Als ik dit nest nooit verlaat.

Op het moment dat ik het zeker weet

Ik weet zeker dat ik twijfel.

Ik ben niet op zoek naar een huis,

Ik ben gewoon op zoek naar wat rust.

En als een houten frame,

Met zeefdruk voor een huid:

Van mijn giet ik herschep

Dezelfde oude domme leugens.

En met mijn tanden en met mijn nagels

Ik kras mijn ontwerpen eraf.

Koud, maar ik ben niet dood.

Al deze angsten op vleugels van lood dragen.

Tussen de scheuren gekoerst;

Verbrand mijn botten tot ivoorzwart.

En als een houten frame,

Met zeefdruk voor een huid:

Van mijn giet ik herschep

Dezelfde oude domme leugens.

En met mijn tanden en met mijn nagels

Ik kras mijn ontwerpen eraf.