Con te - Sergio Sylvestre

Così vai via, non lo so se è colpa mia, non c'è poesia

C'è uno spazio vuoto dentro, è casa mia

Solitudine, una malattia che è mia, mia, mia

Con te ho nascosto le mie lacrime

Con te perché adesso ci sta un altro con te

In questo disastro che chiamo il mio mondo

Mentre affondo io penso a te

Che sei per me leggerezza e pagine di noi

Che strappai con le mani, con le mani

Con te ho nascosto le mie lacrime

Con te perché adesso ci sta un altro con te

Ma non importa quello che sento

Resta per me, dentro me

E da questo disastro a pezzi ritorno

E tu non lo sai

Con te ho nascosto le mie lacrime

Con te il mio mondo, il mio mondo

Con te ho nascosto quasi tutto di me

Così vai via, ma eri mia, mia, mia

Dus ga weg, ik weet niet of het mijn schuld is, er is geen poëzie

Er is een lege ruimte binnen, het is mijn thuis

Eenzaamheid, een ziekte die van mij is, van mij, van mij

Met jou verborg ik mijn tranen

Met jou, want nu is er een ander met jou

In deze ramp die ik mijn wereld noem

Terwijl ik zink, denk ik aan jou

Dat je voor mij lichtheid en pagina's van ons bent

Die ik met mijn handen verscheurde, met mijn handen

Met jou verborg ik mijn tranen

Met jou, want nu is er een ander met jou

Maar het maakt niet uit wat ik voel

Blijf voor mij, in mij

En van deze ramp keer ik in stukken terug

En je weet het niet

Met jou verborg ik mijn tranen

Met jou mijn wereld, mijn wereld

Met jou heb ik bijna alles over mij verborgen

Dus je gaat weg, maar je was van mij, van mij, van mij