Степь - Сергей Дон

Ой, ты степь без конца и края

Все молчит, только ветров стая,

Гнет ковыль, и все умолкло в тишине

Я иду, ступая, по своей родной земле

Заколочены двери, ставни дома

Заболочены берега затона

Не кричит ни птица, не шумит ковыль

И лишь ветер носит черную пожара пыль

Путник обмер весь ни сказать, ни слова

Все порушено, нет родного дома

У крыльца ни сесть, ни воды напиться

Шутку с ним сыграла судьба — злая птица

Где искать теперь словно ветра в поле

Мать отца своих да кабы те на воле

Чашу горькую испить, знать такая доля

И безмолвствует душа и кричит от боли!

Приклонился он у родных останков

Слез сдержать не смог тихо так заплакал

Он хотел сказать, только в горле ком

Словно это был какой-то страшный сон

Поднял очи он, взглянул за горизонт

Ветер гнет ковыль о степи поет

Тихо встал, побрел, куда глаза глядят,

А над всей землей облака летят

Oh, jij bent de steppe zonder einde en rand

Alles is stil, alleen een zwerm winden,

Het vedergras onderdrukt, en alles viel stil in stilte

Ik loop op mijn geboorteland

Dichtgetimmerde deuren, luiken van het huis

Doorweekte oevers

Geen vogel schreeuwt, geen pluimgras maakt geen geluid

En alleen de wind voert zwart vuurstof mee

De reiziger verstijfde helemaal zonder een woord te zeggen

Alles is vernietigd, er is geen thuis

Op de veranda niet zitten en geen water drinken

Het lot speelde hem parten - een slechte vogel

Waar te kijken nu als de wind in het veld

De moeder van haar vader, als ze maar vrij waren

Drink een bittere beker, ken zo'n aandeel

En de ziel is stil en schreeuwt van de pijn!

Hij boog voor de inheemse overblijfselen

Ik kon mijn tranen niet bedwingen, ik huilde zo zachtjes

Hij wilde zeggen, alleen in de keel

Alsof het een soort vreselijke droom was

Hij sloeg zijn ogen op, keek verder dan de horizon

De wind buigt het vedergras over de steppe zingt

Rustig opgestaan, dwaalde, waar de ogen kijken,

En wolken vliegen over de hele aarde