One With Misery -

The stars shine down on the crimson sky as the night falls upon

The pain arrives and hurts like a twist of a knife…

It makes him wish to be gone

So he´s facing the curtain descending with a razorblade smile

He´s taken «the path neverending» yet only to walk for a while

He´s gazing through all that is there

And sees the world left for him to despise…

Blissfully feeling so dead, no glimmer in his eyes

So no more joy or forgiving, he´s one with misery

Nothing left to believe in, he´s reaching out to be free

On that trail the warrior rides

Chasing the fall of his soul

Life´s been too dire so the fullest desire has died

Deep from inside

On that trail the warrior rides

From the cradle straight to the grave

Within his heart he feels his soul´s being barred

Yet aberrant… aberrant

De sterren schijnen op de karmozijnrode lucht terwijl de nacht valt

De pijn komt en doet pijn als een mes...

Het zorgt ervoor dat hij weg wil zijn

Dus hij kijkt naar het gordijn dat naar beneden gaat met een scheermesjesglimlach

Hij heeft «het pad dat nooit eindigt» genomen, maar alleen om een ​​tijdje te lopen

Hij staart door alles wat er is

En ziet de wereld voor hem over om te verachten...

Zalig gevoel zo dood, geen glinstering in zijn ogen

Dus geen vreugde of vergevingsgezindheid meer, hij is één met ellende

Niets meer om in te geloven, hij reikt uit om vrij te zijn

Op dat pad rijdt de krijger

Op jacht naar de val van zijn ziel

Het leven is te erg geweest, dus het volste verlangen is gestorven

Diep van binnen

Op dat pad rijdt de krijger

Van de wieg rechtstreeks naar het graf

In zijn hart voelt hij dat zijn ziel wordt geblokkeerd

Toch afwijkend... afwijkend