Asphyxia -

My mind’s a well

My body’s an empty vessel

My heart’s been splitting at the seams

I watched mountains collapse around me

A silent fall but the whispers are resounding

The stone’s now crumbled at my feet

Where is home?

What is faith?

Why do I refuse to stay

Where I once held close?

Moving landscapes

But nothing’s changed

Why do I feel so alone?

I awake from cold sweat dreams

Where you come back

And I won’t be here

I’ll die on an empty highway

Hands open

Still running

Nowhere further

Than where I started from

Still nowhere near the end

Is there even really an end?

I heard your voice

In a dream

For the first time in months

The first time I realized

You’re gone

I found your phone

In the den

Same place it’s always been

Haven’t had the courage to turn it on

Sometimes I still call your name

Everything seems so estranged

So far away

I love you and I’m sorry I couldn’t save you

Mijn geest is een bron

Mijn lichaam is een leeg vat

Mijn hart barst uit zijn voegen

Ik zag bergen om me heen instorten

Een stille val, maar het gefluister weerklinkt

De steen is nu aan mijn voeten afgebrokkeld

Waar is thuis?

Wat is geloof?

Waarom weiger ik te blijven?

Waar ik ooit in de buurt was?

Bewegende landschappen

Maar er is niets veranderd

Waarom voel ik me zo alleen?

Ik word wakker uit koude zweetdromen

Waar kom je terug

En ik zal hier niet zijn

Ik sterf op een lege snelweg

Handen open

Nog steeds aan het rennen

Nergens verder

Dan waar ik vandaan kwam

Nog lang niet aan het einde

Is er zelfs echt een einde?

Ik heb je stem gehoord

In een droom

Voor het eerst in maanden

De eerste keer dat ik me realiseerde

Je bent weg

Ik heb je telefoon gevonden

In de studeerkamer

Dezelfde plek waar het altijd is geweest

Heb niet de moed gehad om het aan te zetten

Soms noem ik je naam nog steeds

Alles lijkt zo vervreemd

Zo ver weg

Ik hou van je en het spijt me dat ik je niet kon redden