Earth -

And so the clock strikes twelve as we find ourselves

In a sphere of a clearing in a navy light

There are no stars, just the bars of a cars headlights

On the leaves in the dead of the night

Silhouette suits step out of the shadows

Into the arena where the cameras roll

See their shoulders strain below the weight of the spades

Stereo plays for a funeral

They say the moon is nearly full

They see their eyes are nearly dry

They know how wonderful, how wonderful it is

To be alive tonight

I leave myself to the earth

To the air

To the ashes

Its my time

Its my design

Its my turn

And I know I won’t be loved

Won’t be saved

Won’t be noticed

Until I learn to love

I hate to learn

To my best beloved I do bequeath

All the anguish and the irony

And all the things we never meant

And those we set out to prevent

I leave the twisted bittersends

Send soulem grace of concequence

The hand he let lent ungratefully

I don’t intent to take away the mean

He had a solid alabi

You know I never saw him cry?

I leave myself to the earth

To the air

To the ashes

Its my time

Its my design

Its my turn

And I know I won’t be loved

Won’t be saved

Won’t be noticed

Until I learn to love

I hate to learn

And the clock strikes one

And my time is done and I know he won’t miss me when I’m gone.

I just raise a

toast to my sweet trevouse` and feel glad that the chapter’s closed

This is my early grave

Where I wait for the light to let me in

Here it comes around again

And I say

Let the light shows and the sounds

Of the orchestra begin

My eternal requiem

For an early grave

En dus slaat de klok twaalf terwijl we onszelf vinden

In een bol van een open plek in een marine licht

Er zijn geen sterren, alleen de balken van de koplampen van een auto

Op de bladeren in het holst van de nacht

Silhouetpakken komen uit de schaduw

In de arena waar de camera's rollen

Zie hoe hun schouders worden belast onder het gewicht van de schoppen

Stereo speelt voor een begrafenis

Ze zeggen dat de maan bijna vol is

Ze zien dat hun ogen bijna droog zijn

Ze weten hoe geweldig, hoe geweldig het is

Om vanavond te leven

Ik laat mezelf aan de aarde over

Naar de lucht

Naar de as

Het is mijn beurt

Het is mijn ontwerp

Het is mijn beurt

En ik weet dat ik niet geliefd zal worden

Wordt niet opgeslagen

Wordt niet opgemerkt

Tot ik leer lief te hebben

Ik haat het om te leren

Aan mijn beste geliefde leg ik na

Alle angst en ironie

En alle dingen die we nooit bedoelden

En die we wilden voorkomen

Ik laat de verwrongen bittere gevoelens achter

Stuur soulem genade van genoegen

De hand die hij ondankbaar uitleende

Ik ben niet van plan om het gemiddelde weg te nemen

Hij had een solide alabi

Weet je dat ik hem nooit heb zien huilen?

Ik laat mezelf aan de aarde over

Naar de lucht

Naar de as

Het is mijn beurt

Het is mijn ontwerp

Het is mijn beurt

En ik weet dat ik niet geliefd zal worden

Wordt niet opgeslagen

Wordt niet opgemerkt

Tot ik leer lief te hebben

Ik haat het om te leren

En de klok slaat één

En mijn tijd zit erop en ik weet dat hij me niet zal missen als ik weg ben.

Ik hef gewoon a . op

proost op mijn zoete trevouse en ben blij dat het hoofdstuk is afgesloten

Dit is mijn vroege graf

Waar ik wacht tot het licht me binnenlaat

Hier komt het weer rond

En ik zeg

Laat de lichtshows en de geluiden

Van het orkest beginnen

Mijn eeuwige requiem

Voor een vroeg graf