Equanimity -

I Remember

Waking to the echo chamber

White piercing noise, internal

A deafening silence

Caused by an inner crisis

My heartbeats feels ever so lifeless

Stages of grief

Surges skin

My Spirit now becomes thin

(These)

Tunnel visions Where I cannot leave

My body betrays me

I’m begging for release

Just let me b

Pulse pounding

Melting surface

Th mind cries

As I try to convalesce

To My

Equanimity

Seizes my reality

Return me to who I was

A battle yet not lost

To My

Equanimity

Seizes my reality

Shadows tighten at my chest

Of what remains it now infests

Once asleep, I cannot breathe

(Beneath)

Bleeding me so deep complete

Their tower of babel metamorphoses this dichotomy

It seems we are more human than ever

When we are most vulnerable

Blood pumping unprocessed

(It)

Murders within when I’m at my best

To My

Equanimity

Seizes my reality

Return me to who I was

A battle yet not lost

To My

Equanimity

Seizes my reality

Shadows tighten at my chest

Of what remains it now infests

May we dream away

To dwell in realm of this better day

One step closer To serenity

But its growing into my own entity

I am part of you

The one that followed through

You cannot break me

You cannot shake me

I am part of you

Return me to who I was

Ignorance is bliss

And knowledge Is might

As is agony, reflecting detecting

Into Equanimity

A choke hold on my thoughts

Incubation left to rot

Peel my skin, Anxiety derails

New blood flows into once dead dried veins

Claws at my soul now I break these burning chains

Now spread my wings free of what was my weak remains

Ik herinner

Wakker worden met de echokamer

Wit doordringend geluid, intern

Een oorverdovende stilte

Veroorzaakt door een innerlijke crisis

Mijn hartslag voelt zo levenloos aan

Stadia van rouw

Stijgt de huid

Mijn geest wordt nu dun

(Deze)

Tunnelvisies Waar ik niet weg kan

Mijn lichaam verraadt me

Ik smeek om vrijlating

Laat me gewoon

Puls beukende

Smeltoppervlak

De geest huilt

Terwijl ik probeer te herstellen

Aan mijn

Gelijkmoedigheid

Grijpt mijn realiteit

Breng me terug naar wie ik was

Een strijd die nog niet verloren is

Aan mijn

Gelijkmoedigheid

Grijpt mijn realiteit

Schaduwen verstrakken op mijn borst

Van wat er nog over is, besmet het nu

Als ik eenmaal slaap, kan ik niet ademen

(Onder)

Bloeden me zo diep compleet

Hun toren van Babel verandert deze dichotomie

Het lijkt erop dat we menselijker zijn dan ooit

Wanneer we het meest kwetsbaar zijn

Bloed pompen onverwerkt

(Het)

Moorden binnen als ik op mijn best ben

Aan mijn

Gelijkmoedigheid

Grijpt mijn realiteit

Breng me terug naar wie ik was

Een strijd die nog niet verloren is

Aan mijn

Gelijkmoedigheid

Grijpt mijn realiteit

Schaduwen verstrakken op mijn borst

Van wat er nog over is, besmet het nu

Mogen we wegdromen

Om te wonen in het rijk van deze betere dag

Een stap dichter bij rust

Maar het groeit uit tot mijn eigen entiteit

Ik ben een deel van jou

Degene die volgde

Je kunt me niet breken

Je kunt me niet schudden

Ik ben een deel van jou

Breng me terug naar wie ik was

Onwetendheid is gelukzaligheid

En kennis is misschien

Zoals pijn, reflecterende detectie

In gelijkmoedigheid

Een verstikkende greep op mijn gedachten

Incubatie over om te rotten

Pel mijn huid, angst ontspoort

Nieuw bloed stroomt in eens dode gedroogde aderen

Klauwen naar mijn ziel nu breek ik deze brandende kettingen

Spreid nu mijn vleugels vrij van wat mijn zwakke overblijfselen waren