Run - Scythe

Sleep, for now You still dare to,

Keep your eyes closed as you do,

Breathe, and feel how your heart beats

Peace won’t last any longer than your

Dreams

On, I have to go on,

don’t turn around, run and keep my back

bent, 'cause it is on my heels

and its breath caressing me,

damp, so close and pressing me faster, I have to go faster,

or it will be past me and I will be passed, God, it is so fast,

my heart is of glass, how long will it last?

Knees that bend and hurt

and feet that burn and tread wet sand,

bleed and leave a fat shed trace,

shining, it’s nostrils refining

upon a race dying in monstrous pace

What is it, a man or a beast?

Just why did it turn upon me?

A shadow, grotesque, incomplete

Its panting and croaking a spell

looming, tow’ring, weaving a cell,

for my thoughts in blistering hell

Go, a stumble, just go, a twig hanging low,

row row your boat,

no, the sun is still up there,

slow, growing filling the air,

Ho, Phoebus’reddening fair

Chariot, far from its lair, tear it, be fair,

just don’t spare it, your glare a spear

My blood freezing while I haste on Its smell oozing vile all along

Roasting my brain in milelong tongs

Lightening, frightening rages the gale

Thunder, under pressure not to fail

Blowing, glowing fire, the sky

Burning, churning arrow in your eye

Still, behind me a will, to blind me and kill,

a mind, just to spill a life, to quench its thirst, still alive,

the prey, a curse fills the air, who pays, which purse

ringing, whose silver is singing,

who is the one bringing this chase to end?

Sins I repent, Tears, falling, die…

Path blurring, now steps falter, my cry: who are you?

Why, answer, why?

Slaap, voorlopig durf je nog,

Houd je ogen dicht zoals je doet,

Adem in en voel hoe je hart klopt

De vrede duurt niet langer dan die van jou

Dromen

Op, ik moet doorgaan,

draai je niet om, ren en houd mijn rug

gebogen, omdat het op mijn hielen zit

en zijn adem die me streelt,

vochtig, zo dichtbij en sneller op me drukkend, ik moet sneller gaan,

of het zal langs mij heen zijn en ik zal gepasseerd worden, God, het is zo snel,

mijn hart is van glas, hoe lang gaat het mee?

Knieën die buigen en pijn doen

en voeten die branden en nat zand betreden,

bloeden en een vetspoor achterlaten,

schijnend, zijn neusgaten verfijnen

op een ras dat in monsterlijk tempo sterft

Wat is het, een man of een beest?

Waarom keerde het zich tegen mij?

Een schaduw, grotesk, onvolledig

Het is hijgen en kwaken een betovering

opdoemen, slepen, een cel weven,

voor mijn gedachten in de zinderende hel

Ga, struikel, ga gewoon, een takje hangt laag,

rij roei uw boot,

nee, de zon staat daar nog steeds,

langzaam, groeiend vullend de lucht,

Ho, de rode kermis van Phoebus

Strijdwagen, ver van zijn hol, scheur hem, wees eerlijk,

spaar het gewoon niet, je blik is een speer

Mijn bloed bevriest terwijl ik me haast. Zijn geur sijpelt de hele tijd door

Mijn hersenen roosteren in een kilometerslange tang

Bliksem, angstaanjagend raast de storm

Donder, onder druk om niet te mislukken

Blazen, gloeiend vuur, de lucht

Brandende, draaiende pijl in je oog

Toch, achter mij een wil, om mij te verblinden en te doden,

een geest, gewoon om een ​​leven te morsen, om zijn dorst te lessen, nog in leven,

de prooi, een vloek vult de lucht, wie betaalt, welke portemonnee

rinkelen, wiens zilver zingt,

wie is degene die deze achtervolging tot een einde brengt?

Van zonden heb ik berouw, tranen, vallen, sterf...

Pad vervaagt, nu stappen wankelen, mijn kreet: wie ben jij?

Waarom, antwoord, waarom?