Метель - Schism

Ночью безлунной яростным стоном старуха метель

Вдруг растревожит седины бескрайних снегов.

В северном небе врата оборвёт с петель

В скованный льдами град позабытых богов.

Тени минувшего вихрем разбитых судеб,

Лживых заветов чумой обращенных в прах,

У алтаря кадила остудят,

В души безликих вселяя страх.

Тем, что в мольбах новой зари ждут,

Мертвенно бледной рукой сжимая молитвослов,

Ветры неистово щеки бесстыжие жгут,

Болью немых, порабощённых веков.

Ночью безлунной стоном старуха метель

Вдруг растревожит седины бескрайних снегов.

В северном небе врата оборвёт с петель

В скованный льдами град позабытых богов.

Op een maanloze nacht met een woedend gekreun, een sneeuwstorm van een oude vrouw

Plotseling verstoren de grijze haren van eindeloze sneeuw.

Aan de noordelijke hemel zullen de poorten uit hun scharnieren worden gerukt

Naar de ingevroren stad van vergeten goden.

Schaduwen van het verleden in een wervelwind van gebroken lotsbestemmingen,

Valse voorschriften tot stof vergaan door een plaag,

Bij het altaar zal het wierookvat afkoelen,

Angst zaaien in de zielen van de gezichtslozen.

Zij die biddend wachten op een nieuwe dageraad,

Dodelijke bleke hand die in het gebedenboek knijpt,

De winden branden woedend schaamteloze wangen,

De pijn van stomme, tot slaaf gemaakte eeuwen.

'S Nachts, een maanloos gekreun van een sneeuwstorm van een oude vrouw

Plotseling verstoren de grijze haren van eindeloze sneeuw.

Aan de noordelijke hemel zullen de poorten uit hun scharnieren worden gerukt

Naar de ingevroren stad van vergeten goden.