Nevermore - Scanner

And the Raven never flitting, still is sitting, still is sitting

And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming

And my soul from out the shadow that lies floating on the floor

Shall be lifted-

Distinctly I remember

It was in a bleak December

I was nodding, nearly napping

When there was a rapping at my chamber door

Deep into the darkness peering

I stood there, door opened, fearing

Hesitating then no longer

«Sir» said I «or Madame, truly I implore»

Darkness there and nothing more

Just the wind cried «Lenore»

Then there was a stately raven

Stepping in nohow craven

Perched on a bust sat the raven of yore

Croaking the word he said: «Nevermore»

Asked for his name on the Plutonian shore

Croaking again he quoth: «Nevermore»

And the bird sitting lonely

On the placid bust spoke only

That one word and nothing more

While dying ember wrought its ghost upon the floor

Darkness there and nothing more

Just the wind cried «Lenore»

Take the beak from out my heart

Tear the shades of grief apart

Perched on a bust sat the raven of yore

Croaking the word when he said: «Nevermore»

Asked for his name on the Plutonian shore

Croaking again he quoth: «Nevermore»

Darkness there and nothing more

While my heart sighed «Lenore»

Eagerly I wished the morrow

To release me from my sorrow

Perched on a bust sat the raven of yore

Croaking the word he said: «Nevermore»

Asked for his name on the Plutonian shore

Croaking again he quoth: «Nevermore»

The raven the rave the raven of yore

Croaking the word he said: «Nevermore»

Plutonian Plutonian Plutonian shore

Croaking again he said: «Nevermore»

En de Raaf fladdert nooit, zit nog steeds, zit nog steeds

En zijn ogen hebben alle schijn van een demon die droomt

En mijn ziel vanuit de schaduw die op de vloer drijft

Zal worden opgeheven-

Ik herinner me duidelijk

Het was in een sombere december

Ik was aan het knikken, bijna aan het dutten

Toen er op mijn kamerdeur werd geklopt

Diep in de duisternis turend

Ik stond daar, de deur ging open, bang

Aarzel dan niet langer

«Meneer» zei ik «of mevrouw, echt ik smeek»

Duisternis daar en niets meer

Alleen de wind riep «Lenore»

Toen was er een statige raaf

Instappen in nohow craven

Neergestreken op een buste zat de raaf van weleer

Krakend het woord zei hij: «Nevermore»

Gevraagd naar zijn naam op de Plutoniaanse kust

Opnieuw kwakend citeerde hij: «Nooit meer»

En de vogel zit eenzaam

Alleen op de rustige buste spoke

Dat ene woord en meer niet

Terwijl stervende sintel zijn geest op de vloer wroefde

Duisternis daar en niets meer

Alleen de wind riep «Lenore»

Haal de snavel uit mijn hart

Scheur de tinten van verdriet uit elkaar

Neergestreken op een buste zat de raaf van weleer

Krakende het woord toen hij zei: «Nevermore»

Gevraagd naar zijn naam op de Plutoniaanse kust

Opnieuw kwakend citeerde hij: «Nooit meer»

Duisternis daar en niets meer

Terwijl mijn hart zuchtte «Lenore»

Gretig wenste ik de volgende dag

Om me te verlossen van mijn verdriet

Neergestreken op een buste zat de raaf van weleer

Krakend het woord zei hij: «Nevermore»

Gevraagd naar zijn naam op de Plutoniaanse kust

Opnieuw kwakend citeerde hij: «Nooit meer»

De raaf de raaf de raaf van weleer

Krakend het woord zei hij: «Nevermore»

Plutoniaanse Plutoniaanse Plutoniaanse kust

Opnieuw kwakend zei hij: «Nooit meer»