Голод -

вслед за мною вползает липкий рассвет.

тает пьяная ночь словно дым сигарет.

я расстрелян похмельем, я стёрт будто сор.

этот город притих буд-то пойманый вор.

чей-то голос сквозь сон

шепчет мне — уходи.

твой последний рывок

ничего не меняет на этом пути.

этот голод заставил меня убивать.

его время пришло и теперь наплевать,

что на пороге застыла старуха-весна

снова манит меня, снова тянет меня.

кто мне закроет глаза?

выпивая последние капли тепла.

и прощальный мой крик

бесполезностью сводит с ума.

этот голод умрёт только вместе со мной.

этот город молчит, этот город чужой.

это сердце умрёт только вместе со мной.

этот город молчит, этот город чужой !

жизнь пульс теряет,

мною играет.

это время — враг мой,

оно убивает.

золото на дне

тает, исчезает.

я не догоняю,

я не понимаю.

забудь обо мне,

я улетаю, таю, таю …

een kleverige dageraad sluipt achter me aan.

de dronken nacht smelt als sigarettenrook.

Ik ben neergeschoten met een kater, ik ben gewist als onzin.

deze stad is stil alsof er een dief is gepakt.

iemands stem door een droom

fluistert tegen me - ga weg.

je laatste duwtje

onderweg verandert er niets.

deze honger maakte me doden.

zijn tijd is gekomen en nu kan het hem niets schelen

dat de oude vrouw-lente op de drempel bevroor

wenkt me weer, trekt me weer.

wie sluit mijn ogen?

het drinken van de laatste druppels warmte.

en mijn afscheidskreet

zinloosheid maakt je gek.

deze honger zal alleen met mij sterven.

deze stad is stil, deze stad is buitenaards.

dit hart zal alleen met mij sterven.

deze stad is stil, deze stad is een vreemdeling!

het leven verliest zijn pols

speelt mij.

deze tijd is mijn vijand,

het doodt.

goud aan de onderkant

smelt, verdwijnt.

ik haal het niet in

Ik begrijp het niet.

vergeet mij,

Ik vlieg, smelt, smelt...