Monadh - Saor

A darkling violet, fringed anew

With light that on the mountains soar

A dusky flame on tranquil shores;

Kindling the summits as they grow

In audience to the skies that call

Ineffable in rest and all

The hills slipped over each on each

Till all their changing shadows died

Een donkerpaars, opnieuw omzoomd

Met licht dat op de bergen zweeft

Een schemerige vlam op rustige kusten;

De toppen ontsteken terwijl ze groeien

In het publiek van de lucht die roept

Onuitsprekelijk in rust en zo

De heuvels gleden over elkaar heen

Tot al hun veranderende schaduwen stierven