Bròn - Saor

There’s deer upon the mountain

There’s sheep along the glen

The forests hum with feather

But where are now the men?

Here’s but my mother’s garden

Where soft the footsteps fall

My folk are quite forgotten

But the nettle’s over all

O!

black might be that ruin

Where my fathers dwelt so long

And nothing hide the shame of it

The ugliness and wrong;

The cabar and the corner-stone

Might bleach in wind and rains

But for the gentle nettle

That took such a courtier’s pains

The friends are all departed

The hearth-stone is black and cold

And sturdy grows the nettle

On the place beloved of old

Er zijn herten op de berg

Er zijn schapen langs de vallei

De bossen zoemen van veren

Maar waar zijn nu de mannen?

Hier is alleen de tuin van mijn moeder

Waar zacht de voetstappen vallen

Mijn mensen zijn nogal vergeten

Maar de brandnetel is over alles

O!

zwart zou die ruïne kunnen zijn

Waar mijn vaders zo lang hebben gewoond

En niets verbergt de schande ervan

De lelijkheid en het verkeerde;

De cabar en de hoeksteen

Kan verbleken bij wind en regen

Maar voor de zachte brandnetel

Dat kostte zo'n hoveling

De vrienden zijn allemaal vertrokken

De haardsteen is zwart en koud

En stevig groeit de brandnetel

Op de geliefde plek van weleer