Psyco - Samuele Bersani

Sono stato in cura per degli anni

Da un’analista sordomuto

Che mi aiutava con dei cenni e molta buona volontà

A riprendermi dai traumi che avevo avuto

In un’altra vita

Sono stato in cura per degli anni

Da un’analista logorroico

Che mi proibiva dai commenti

Quando mi raccontava

La sua storia nei dettagli da paranoico senza prospettiva

C'è troppa pioggia e sto perdendo quota

Attraversando vuoti d’aria tra le nuvole

Se piango in acqua non si nota

E in mezzo agli altri si consiglia di sorridere

A volte io ho paura di voi più che della solitudine

Sono stato in fuga per degli anni

Ero il fantastma di me stesso

Un Don Giovanni nel deserto

Che si bruciava l’anima

Quante volte nei ricordi mi ero già perso

Ma così mai prima

Sono stato solo per degli anni

Guadavo il mondo dagli specchi

Che ripetevano i miei sbagli

Tutte le mie fragilità

Poi di colpo qui d’avanti con i tuoi occhi

Ho una via d’uscita

C'è poca pioggia e sto aspettando un fuoco

Una scintilla che mi accenda nella cenere

Un’alba in questo buio cieco

Sulla tua pelle ritornare ancora a scrivere

A volte io ho paura che tu sia solo una mia immagine

Alla chitarra ho messo corde nuove

Uscite fuori come code di lucertole

E ho messo in fila le parole

Dalla tua bocca alla mia facendo ordine

A volte io ho paura di voi più che della solitudine

A volte io ho paura di voi più che della solitudine

Ik ben al jaren in behandeling

Van een doofstomme analist

Wie heeft mij geholpen met knikken en veel goede wil

Om te herstellen van het trauma dat ik had gehad

In een ander leven

Ik ben al jaren in behandeling

Van een spraakzame analist

Dat verbood me om opmerkingen te maken

Toen hij me vertelde

Zijn verhaal in detail als een paranoïde zonder perspectief

Er is te veel regen en ik verlies hoogte

Gaten in de wolken overbruggen

Als ik huil in het water is het niet merkbaar

En onder andere is het aan te raden om te glimlachen

Soms ben ik banger voor jou dan voor eenzaamheid

Ik ben al jaren op de vlucht

Ik was mijn eigen geest

Een Don Giovanni in de woestijn

Dat brandde de ziel

Hoe vaak had ik mezelf al verloren in mijn herinneringen

Maar nooit eerder zo

Ik ben al jaren alleen

Ik keek uit over de wereld vanuit de spiegels

Wie herhaalde mijn fouten

Al mijn zwakheden

Dan ineens hier voor je neus met je ogen

ik heb een uitweg

Er is weinig regen en ik wacht op een brand

Een vonk die mij in de as doet ontbranden

Een dageraad in deze blinde duisternis

Op je huid om weer te schrijven

Soms ben ik bang dat je slechts een beeld van mij bent

Ik heb nieuwe snaren op de gitaar gezet

Kom eruit als staarten van hagedissen

En ik zette de woorden op een rij

Van jouw mond tot de mijne om orde op zaken te stellen

Soms ben ik banger voor jou dan voor eenzaamheid

Soms ben ik banger voor jou dan voor eenzaamheid