Sorrow -

Passion was my first-born child,

I raised her pure, I raised her wild,

Took her where no child should ever go.

She burned the bridge, cut the trees,

Ripped each root out on her knees,

Every single door was left wide open.

And all the people of the town

Tried to keep Passion down,

Said that I should keep her locked and bound.

And I never heard it when she fell,

Just found her shoes next to the well,

My Passion sleeping cold deep underground.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

My second child, I called her Love,

And I thanked the Lord and the stars above

That I’d received a heart full overflowing.

And I built a house, wood and stone,

Myself, my wife, and child at home,

Happy just smiling at the walls.

But late one night upon the road,

I could not find my way back home,

And I stepped into a cold, dark doorway.

And I took a drink, maybe four,

Took another five or more,

And thought I heard Passion calling for me.

For seven days and nights alone,

Inside that gutter deep I crawled,

Until I found that house on that ground.

But when I got up close I saw

Love did not live there anymore

And no one knows where Love can be found.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

My last-born child, I called her Pain,

Sorrow was her middle name,

I built high walls to keep her safe from harm.

But late at night I climb the walls,

And there’s this gap through which I crawl,

And I can see how strong my Sorrow grows.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Passie was mijn eerstgeboren kind,

Ik heb haar puur opgevoed, ik heb haar wild opgevoed,

Nam haar mee naar waar geen enkel kind ooit zou moeten gaan.

Ze verbrandde de brug, hakte de bomen om,

scheurde elke wortel op haar knieën,

Elke deur werd wagenwijd opengelaten.

En alle mensen van de stad

Probeerde Passie laag te houden,

Zei dat ik haar opgesloten en vastgebonden moest houden.

En ik heb het nooit gehoord toen ze viel,

Ik vond net haar schoenen naast de put,

Mijn passie slapen koud diep onder de grond.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.

Mijn tweede kind, ik noemde haar Love,

En ik dankte de Heer en de sterren boven

Dat ik een hart vol overlopen had gekregen.

En ik bouwde een huis, hout en steen,

Ikzelf, mijn vrouw en kind thuis,

Gelukkig maar lachend naar de muren.

Maar op een avond laat op de weg,

Ik kon de weg naar huis niet vinden,

En ik stapte in een koude, donkere deuropening.

En ik nam een ​​drankje, misschien vier,

Duurde nog vijf of meer,

En ik dacht dat ik Passion naar me hoorde roepen.

Zeven dagen en nachten alleen,

In die goot diep kroop ik,

Tot ik dat huis op die grond vond.

Maar toen ik van dichtbij kwam, zag ik

Liefde leefde daar niet meer

En niemand weet waar liefde te vinden is.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.

Mijn laatstgeboren kind, ik noemde haar Pain,

Verdriet was haar tweede naam,

Ik heb hoge muren gebouwd om haar te beschermen tegen schade.

Maar 's avonds laat beklim ik de muren,

En er is een kloof waar ik doorheen kruip,

En ik kan zien hoe sterk mijn verdriet groeit.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.

Blaas, wind, blaas

Maar je zult mijn verdriet nooit wegblazen.