The End - Sad Robot

Bring me to life and I’ll wake from this cold, dead sleep.

The blood stained in my mouth, lingering from when you last troubled me.

My heart knows not of joy but only of defeat;

as I have long since succumbed to the cult of you, The King.

Forced to Love you and I Hate you, torn by complexity.

If only I could escape you but you would never have the end of me.

Minutes fade to years as I sit a hollowed shell.

How could I see the daisies when my mind is stuck in hell.

But before my eyes, spring sets to bloom.

Strangers in my way and yet I see only you.

What better love than love at first sight.

This beautiful stranger, I want you bad tonight.

It lies not in me now, to love or hate, for will in me is overruled by fate.

And with your courage I am now so brave to escape from the grip of our King-

closer to the break.

But as we stead fast ne’er to the door, we wade.

The push and pull of your love, your image, it fades.

Trapped alone in this hall, questions burden my tongue.

Is my only love, pure deceit, fleeting till he’s gone?

My mind’s plagued with disease- my love exists only in my dreams

And mad’st me to vain things aspire…

I now sit desiring to kill desire.

My only flee- set free- my will to live.

The most honorable gift to me I give.

For in bed, i’ll sleep, my final cold, dead sleep.

Pierced by the dagger I give my release.

But my eyes they see only what they wish to see- truth be revealed as I meant

it to be.

For now know, in The End, this bitter tragedy…

They Fear me as the blood that runs, is the blood of my King.

Battered is my head and heavy is my heart… carry me, my feet, back to the start.

Breng me tot leven en ik word wakker uit deze koude, dode slaap.

Het bloed bevlekte in mijn mond, slepend van de laatste keer dat je me lastig viel.

Mijn hart kent geen vreugde maar alleen nederlaag;

aangezien ik al lang geleden ben bezweken voor de cultus van jou, de koning.

Gedwongen om van je te houden en ik haat je, verscheurd door complexiteit.

Kon ik maar aan je ontsnappen, maar je zou nooit het einde van me hebben.

Minuten vervagen tot jaren terwijl ik in een uitgeholde schelp zit.

Hoe kan ik de madeliefjes zien als mijn geest vastzit in de hel.

Maar voor mijn ogen begint de lente te bloeien.

Vreemdelingen op mijn pad en toch zie ik alleen jou.

Wat is een betere liefde dan liefde op het eerste gezicht.

Deze mooie vreemdeling, ik wil je slecht vanavond.

Het ligt nu niet in mij om lief te hebben of te haten, want de wil in mij wordt overstemd door het lot.

En met jouw moed ben ik nu zo moedig om te ontsnappen uit de greep van onze koning-

dichter bij de pauze.

Maar terwijl we ons vastklampen aan de deur, waden we.

Het duwen en trekken van je liefde, je imago, het vervaagt.

Alleen opgesloten in deze hal, belasten vragen mijn tong.

Is mijn enige liefde, puur bedrog, vluchtig tot hij weg is?

Mijn geest wordt geplaagd door ziekte - mijn liefde bestaat alleen in mijn dromen

En maakte me gek dat ik ijdele dingen nastreefde...

Ik zit nu verlangend om verlangen te doden.

Mijn enige vlucht, bevrijd, mijn wil om te leven.

Het meest eervolle geschenk dat ik aan mij geef.

Want in bed slaap ik, mijn laatste koude, dode slaap.

Doorboord door de dolk laat ik los.

Maar mijn ogen zien alleen wat ze willen zien - de waarheid wordt onthuld zoals ik bedoelde

het zal zijn.

Voor nu weet, in The End, deze bittere tragedie...

Ze vrezen me omdat het bloed dat stroomt, het bloed is van mijn koning.

Gehavend is mijn hoofd en zwaar is mijn hart... draag mij, mijn voeten, terug naar het begin.