Nine Circles -

With my hands with holes right through them

I could see your hollow heart

Where we climbed the roof together

To escape from the dark

Through the nights we prayed for nothing

To the emptiness of you

Were your wings not cut and severed clean from you

You would fly

No amount of tears can save you boy

You are forever falling

Here, ten thousand devils begin to cry when you open up your bloodshot eyes

And they raise their hands up to the sun and they bow their heads down in

rememberance

Would you join me in my cold prison?

My winter, my winter!

I would cry but my tears are frozen

Unwritten, unwritten!

To the dawning when I was rejected

Corrected, erected!

I lock myself up with death and reap!

I arch my back to the morning

Tempting you

And cringe into a statue

And close my eyes

Carry yourself above me

In the light

And leave the earth in my hands

To despise

What remedies you’ve chosen

Wont heal me

I stand among the broken and believe…

Cant you see I was god when you gave to me?

All your life, all your woes and the ocean that raged inside you

On my knees on the ground I am lost somehow

Trembling hands in my hands, you have weighed me down

Lay to waste all that I have suffered for

Cast your stone, I’ll be last through my dying hour

I’ve become tragedy in its utmost meaning

Maybe now, Jesus Christ… all my pain…

Ten little angry devils left, marching down from a funeral

Nine little angry devils left, joining hands in circles of fire

Eight little angry devils left, on a bridge to weak to hold them all

Seven little angry devils left, each one with a gun to their head

Six little angry devils left, building walls to the emptiness

Five little angry angels left, and they spread their wings over your eyes

Four little angry devils left, and the drinks are on the house

Three little angry devils left, drawing straws on who’s to die

Two little angry devils left, looking into eachothers eyes

One little angry devil left, there’s no hope… no hope… there’s no…

Met mijn handen met gaten er dwars doorheen

Ik kon je holle hart zien

Waar we samen het dak beklommen

Om uit het donker te ontsnappen

Door de nachten hebben we voor niets gebeden

Naar de leegte van jou

Waren je vleugels niet afgesneden en schoon van je gescheiden

Je zou vliegen

Geen enkele hoeveelheid tranen kan je redden, jongen

Je valt voor altijd

Hier beginnen tienduizend duivels te huilen als je je bloeddoorlopen ogen opent

En ze heffen hun handen omhoog naar de zon en ze buigen hun hoofden naar binnen

herinnering

Wil je met me mee in mijn koude gevangenis?

Mijn winter, mijn winter!

Ik zou huilen, maar mijn tranen zijn bevroren

Ongeschreven, ongeschreven!

Tot het ochtendgloren toen ik werd afgewezen

Gecorrigeerd, opgericht!

Ik sluit mezelf op met de dood en oogst!

Ik krom mijn rug naar de ochtend

Je verleiden

En ineenkrimpen in een standbeeld

En sluit mijn ogen

Draag jezelf boven mij

In het licht

En laat de aarde in mijn handen

Verachten

Welke remedies je hebt gekozen

Zal me niet genezen

Ik sta tussen de gebrokenen en geloof...

Zie je niet dat ik god was toen je me gaf?

Je hele leven, al je ellende en de oceaan die in je woedde

Op mijn knieën op de grond ben ik op de een of andere manier verdwaald

Bevende handen in mijn handen, je hebt me zwaar belast

Vernietig alles waar ik voor heb geleden

Werp je steen, ik zal de laatste zijn tijdens mijn sterfuur

Ik ben een tragedie geworden in de diepste zin van het woord

Misschien nu, Jezus Christus... al mijn pijn...

Tien kleine boze duivels vertrokken, marcherend van een begrafenis

Negen kleine boze duivels vertrokken, hand in hand in cirkels van vuur

Acht kleine boze duivels vertrokken, op een brug die te zwak was om ze allemaal vast te houden

Zeven kleine boze duivels vertrokken, elk met een pistool tegen hun hoofd

Zes kleine boze duivels vertrokken, muren bouwend naar de leegte

Vijf kleine boze engeltjes vertrokken, en ze spreidden hun vleugels over je ogen

Vier kleine boze duivels zijn vertrokken en de drankjes zijn van het huis

Drie kleine boze duivels vertrokken, strootjes trekken over wie er zal sterven

Twee kleine boze duivels vertrokken, elkaar in de ogen kijkend

Er is nog een kleine boze duivel over, er is geen hoop... geen hoop... er is geen...