Josephine Sleeper -

Sweet Josephine

Collapsed against the wooden wall

And no one could hear

All the poems she read to him

Barefeet and all

Every splinter a different dream

Josephine never slept

She denied it all

In the night — she would rage against the heaven

Silently — slide across the dust and rubble

Where he lay — open doors like words are spoken

Still her fears — She has sealed this room forever

She had a love for death

It was the taste of it

In every single breath

Where he would sing a song to live

With many hours left

And countless sorrow too

She could not feel bereft

And still she lost it all to him

Always at war with night

That brought the walls too close

As when the days took flight

And trembling legs were still too strong

She could not weep for him

But touch him through the wall

He might be listening

And they would lay together

It’s all the same to her

For she had waited much too long

There was a crack in the bed

Where Josephine Sleeper hid away

And no one could see

Whatever games she would play there

And she would pretend

Those were his fingers that she felt

One final sigh

And they would touch death

All gone now — all her lust and love forgiven

Josephine — fold around her own endeavours

She’d cast herself

Down unto the floor

All to feel his breath again

Warm against her neck

Sweet Josephine

There are no dreams for her

Fingers braded through eachother

She sings a lullaby

He cannot hear

And throws her arms around

Dancing with her only lover

It’s what she cannot feel

That frightens her

The things she might reveal

Stirring up the darkness of him…

Lieve Josephine

Stortte tegen de houten muur

En niemand kon het horen

Alle gedichten die ze hem voorlas

Op blote voeten en al

Elke splinter een andere droom

Josephine sliep nooit

Ze ontkende het allemaal

In de nacht zou ze woeden tegen de hemel

Zwijgend — schuif over het stof en het puin

Waar hij lag — open deuren alsof er woorden worden gesproken

Nog steeds haar angsten... Ze heeft deze kamer voor altijd verzegeld

Ze had een liefde voor de dood

Het was de smaak ervan

Bij elke ademhaling

Waar hij een lied zou zingen om te leven

Met nog vele uren te gaan

En ook ontelbaar veel verdriet

Ze kon zich niet beroofd voelen

En toch verloor ze alles aan hem

Altijd in oorlog met de nacht

Dat bracht de muren te dichtbij

Zoals toen de dagen vlogen

En trillende benen waren nog te sterk

Ze kon niet om hem huilen

Maar raak hem door de muur aan

Hij luistert misschien

En ze zouden samen liggen

Het is allemaal hetzelfde voor haar

Want ze had veel te lang gewacht

Er zat een scheur in het bed

Waar Josephine Sleeper zich verstopte

En niemand kon het zien

Welke spelletjes ze daar ook zou spelen

En ze zou doen alsof

Dat waren zijn vingers die ze voelde

Een laatste zucht

En ze zouden de dood raken

Nu allemaal weg - al haar lust en liefde vergeven

Josephine - vouw rond haar eigen inspanningen

Ze had zichzelf gecast

Tot op de vloer

Allemaal om zijn adem weer te voelen

Warm tegen haar nek

Lieve Josephine

Er zijn geen dromen voor haar

Vingers door elkaar gevlochten

Ze zingt een slaapliedje

Hij kan niet horen

En slaat haar armen om zich heen

Dansen met haar enige minnaar

Het is wat ze niet kan voelen

Dat beangstigt haar

De dingen die ze zou kunnen onthullen

De duisternis van hem opwekken...