S.o.s. -

Que viva el recuerdo de verte caer como un trueno hacia el fin,

Para poder sonreír y olvidarme de vos.

Tan lejos me fui en este ensueño, fuiste arrancándome luz,

Hasta volverme tan gris, hasta olvidarme de mi.

Que viva el recuerdo de verte caer como un trueno hacia el fin,

Para poder sonreír y olvidarme de vos.

Tan lejos me fui en este ensueño que a veces le llaman amor,

Para volverme tan gris y olvidarme de mí.

Siempre vuelve a deformarse el corazón,

Me desespera la ilusión de perdonar y liberarme.

Regreso al momento de verme en tus ojos perdiendo el control,

Un disparo al dolor liberando el amor.

Y tan lejos, tan lejos, tan lejos me voy,

Tan lejos, tan lejos, tan lejos me voy.

Siempre vuelve a deformarse el corazón

Me desespera la ilusión de perdonar y liberarme.

Olvídame, créeme de Sol y despréndeme.

Lang leve de herinnering om je tegen het einde als een donderslag te zien vallen,

Om te kunnen glimlachen en je te vergeten.

Ik ging zo ver in deze droom, je scheurde licht van me af,

Tot ik zo grijs word, tot ik mezelf vergeet.

Lang leve de herinnering om je tegen het einde als een donderslag te zien vallen,

Om te kunnen glimlachen en je te vergeten.

Ik ben zo ver gegaan in deze droom dat ze het soms liefde noemen,

Om zo grijs te worden en mij te vergeten.

Het hart vervormt altijd weer,

De illusie mezelf te vergeven en te bevrijden, wanhoopt.

Ik keer terug naar het moment waarop ik mezelf in jouw ogen de controle zie verliezen,

Een schot op pijn die liefde loslaat.

En zo ver, zo ver, zo ver ga ik,

Zo ver, zo ver, zo ver ga ik.

Het hart vervormt altijd weer

De illusie mezelf te vergeven en te bevrijden, wanhoopt.

Vergeet me, geloof me in Sol en maak me los.