Beneath The Fading Eclipse - Rossomahaar

The lonely rose keeps on crying in my hands

The hands that transformed all life into oblivion…

The lonely tear slides down my cheek

The tear of a being that is rotten though still living on…

Feared once was I to lose my path

Below the source of post-earthly darkness

Feared once was I find the light

Deep beneath the blackest caverns of disgust

To reach my goal and find the way…

To attain the universal supremacy —

The one concealed inside my mind…

To start my journey at it’s end

I cast aside my senses, those I will never feel…

Sensations that were mine

Leave me be and stray away

The love I’ve never felt, the hate I usually beheld…

Don’t look upon me as I’m the leper man

Turn away and don’t cast a glance at me

… my precious demon of delight, imprisoned in my hellish den…

Don’t pare my wings, for how then will I float above the nightly shores?

I rise above and dive below

I crawl beneath and creep within

I am the servant to the masters and emperor of bleeding sheep

I am the one who is, and who is not

Enshrouded with gloom becomes the luminary

I unite with the one it was conquered by —

The eclipse glowing in the utter grimness of the dusk

Although it fades away so fast I could only tearlessly sigh…

De eenzame roos blijft huilen in mijn handen

De handen die al het leven in de vergetelheid veranderden...

De eenzame traan glijdt over mijn wang

De traan van een wezen dat verrot is maar nog steeds voortleeft...

Ooit was ik bang om mijn pad te verliezen

Onder de bron van post-aardse duisternis

Ooit was ik bang dat ik het licht vond

Diep onder de zwartste grotten van walging

Om mijn doel te bereiken en de weg te vinden...

Om de universele suprematie te bereiken:

Degene die verborgen zit in mijn geest...

Om mijn reis op het einde te beginnen

Ik gooi mijn zintuigen opzij, die ik nooit zal voelen...

Sensaties die van mij waren

Laat me met rust en dwaal af

De liefde die ik nooit heb gevoeld, de haat die ik gewoonlijk zag...

Kijk niet naar mij, want ik ben de melaatse man

Draai je om en werp geen blik op mij

... mijn kostbare demon van verrukking, opgesloten in mijn helse hol ...

Sla mijn vleugels niet uit, want hoe zal ik dan boven de nachtelijke kusten zweven?

Ik stijg boven en duik naar beneden

Ik kruip eronder en kruip naar binnen

Ik ben de dienaar van de meesters en keizer van bloedende schapen

Ik ben degene die is en wie niet is

Gehuld in somberheid wordt het lichtpunt

Ik verenig me met degene door wie het werd veroverd -

De eclips gloeit in de uiterste grimmigheid van de schemering

Hoewel het zo snel vervaagt, kon ik alleen maar tranenloos zuchten...