Prologo -

D’istinto però, aprì la bocca

Un suono, piuttosto roco ed informe, ne uscì

Esso gli era però di conforto e decise di riprovare

Altro suono ma più controllato, quasi melodioso

Cantare lo rafforzava, inspessiva il suo carattere

Lo rendeva più coriaceo

Ma conservava la sensibilità con la quale tastava il mondo

Filtrandola attraverso uno dei mezzi che più si avvicinavano al divino:

La musica

Fatalità del caso, a Rosso la musica piaceva

E parecchio

Non solo la produceva ma la studiava, la inseguiva, la corteggiava

Essa in cambio gli dava speranza

Ed è con questa speranza che Rosso

Fino ad allora immerso nel buio

Si rese conto di avere gli occhi chiusi

La luce, i colori, il resto del mondo, si delinearono finalmente intorno alla

sua figura

Ma non per questo Rosso smise di cantare

Instinctief opende hij echter zijn mond

Er kwam een ​​nogal hees en vormloos geluid uit

Het was echter een troost voor hem en hij besloot het opnieuw te proberen

Een ander geluid, maar meer gecontroleerd, bijna melodieus

Zingen versterkte hem, verdikte zijn karakter

Het maakte het moeilijker

Maar hij behield de gevoeligheid waarmee hij de wereld voelde

Het filteren via een van de middelen die het dichtst bij het goddelijke staan:

De muziek

Fataliteit van de zaak, Rosso hield van de muziek

En veel

Hij produceerde het niet alleen, maar bestudeerde het, vervolgde het, maakte er het hof van

In ruil daarvoor gaf het hem hoop

En het is met deze hoop dat Rosso

Tot dan ondergedompeld in duisternis

Hij besefte dat zijn ogen gesloten waren

Het licht, de kleuren, de rest van de wereld kreeg eindelijk vorm rond de

zijn figuur

Maar dat zorgde er niet voor dat Rosso stopte met zingen