Confidence & Paranoia, Pt. 2 - Rob Chapman

Sagging raw emotions

Carved a hole embedded in my cerebellum

Guilt of all the wrongs I’ve done

Is gnawing at me as I close my eyes

Slowly I’ve observed the world

Implode on itself, oh so deplorably

My confidence has dissolved

From corrosive paranoia through my lies

Paranoia

Paranoia

Paranoia

Paranoia eating all my dreams

Walking through the streets alone

I find it hard to crush the doubts that linger

How could I do so much wrong?

I can’t forgive myself for what comes next…

Society has shapen all the obstacles

I haven’t overcome yet

And a voice inside my head

Seems to be screaming unto me:

«Why do I try?»

Paranoia

Paranoia

Paranoia

Paranoia eating all my dreams

Verzakkende rauwe emoties

Een gat in mijn cerebellum gesneden

Schuld van alle fouten die ik heb gedaan

Knaagt aan me terwijl ik mijn ogen sluit

Langzaam heb ik de wereld geobserveerd

Imploderen op zichzelf, oh zo jammerlijk

Mijn vertrouwen is verdwenen

Van bijtende paranoia via mijn leugens

Paranoia

Paranoia

Paranoia

Paranoia die al mijn dromen opeet

Alleen door de straten lopen

Ik vind het moeilijk om de twijfels die blijven hangen weg te werken

Hoe kon ik zoveel verkeerd doen?

Ik kan mezelf niet vergeven voor wat daarna komt...

De samenleving heeft alle obstakels gevormd

Ik heb nog niet overwonnen

En een stem in mijn hoofd

Lijkt tegen me te schreeuwen:

"Waarom probeer ik het?"

Paranoia

Paranoia

Paranoia

Paranoia die al mijn dromen opeet