Intro - Rizha

It’s been 912 days since we left earth

It feels like time gets slower and slower every day

Funny how I say day, like that means anything anymore

I can’t remember the last time I saw the sky

I can’t remember what my favorite food tastes like

I can’t remember any of my friends' voice

But I do remember the last day

Plants had all failed us

All of us, including themselves

We all thought we could handle him

And we did for a while but.

we didn’t

The final immense wasn’t planned at all

Everything’s seemed so calmed and no one even talked about it for the last

decades

I got lucky, I guess

I’m one of the few who got two extra years

But now it has been months since the last reply and the communication system

broke so, I’m trapped in a box in the immensity of space and yes,

I’m alive but I’m also an endling

I’m doing this because I’m afraid this might be humanity’s last chance to say

something

And I know it’s stupid and I’m basically screaming into the void but I need to

try, so:

Hello, we existed

We were rebellious, smart, passionate, sinners

We were the last humans left

I really wish we could’ve survived our time so that we could live in the earth

but there’s no luck

Het is 912 dagen geleden sinds we de aarde hebben verlaten

Het voelt alsof de tijd elke dag langzamer en langzamer gaat

Grappig hoe ik dag zeg, alsof dat niets meer betekent

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst de lucht heb gezien

Ik kan me niet herinneren hoe mijn favoriete eten smaakt

Ik kan me de stem van mijn vrienden niet herinneren

Maar ik herinner me de laatste dag nog

Planten hadden ons allemaal in de steek gelaten

Wij allemaal, inclusief zijzelf

We dachten allemaal dat we hem aankonden

En dat deden we een tijdje, maar.

dat hebben we niet gedaan

De laatste immense was helemaal niet gepland

Alles leek zo rustig en niemand sprak er voor het laatst over

tientallen jaren

Ik heb geluk gehad, denk ik

Ik ben een van de weinigen die twee jaar extra heeft gekregen

Maar nu is het maanden geleden sinds het laatste antwoord en het communicatiesysteem

zo kapot, ik zit gevangen in een doos in de onmetelijkheid van de ruimte en ja,

Ik leef, maar ik ben ook een eindeling

Ik doe dit omdat ik bang ben dat dit de laatste kans van de mensheid is om te zeggen

iets

En ik weet dat het stom is en ik schreeuw eigenlijk in de leegte, maar ik moet wel

probeer, dus:

Hallo, we bestonden

We waren opstandig, slim, gepassioneerd, zondaars

We waren de laatste mensen die over waren

Ik zou echt willen dat we onze tijd hadden kunnen overleven, zodat we op aarde konden leven

maar er is geen geluk