Salutations -

We’re just skin and bones playing telephone with things that were Probably

never said at all

This World is stitched with schemes

Where once there was reality

It’s hard to reach across the unbelievable distances

Between what we really are and who we claim to be

And the irony engine isn’t lost on me

The shame is that we saw it coming

In the faces of the young among us on crayon and paper drawings

The clearest writing on the wall we could ever ask for

What do they believe?

Where are all their fathers?

Where are all their mothers?

Who left them there alone with a television remote like some philosopher’s stone

Figure it out on your own, child

If I still have anything to say, I’ll try to make it plain

Contrivance is a luxury I don’t have in the time that’s left before the madness

overtakes me

I’m a voice among the voices

The roar of whispers closes in

The point seems to be pointless

And I’ve forgotten who I am…

We zijn gewoon huid en botten die telefoneren met dingen die waarschijnlijk waren?

helemaal nooit gezegd

Deze wereld zit vol met schema's

Waar ooit de realiteit was

Het is moeilijk te bereiken over de ongelooflijke afstanden

Tussen wat we werkelijk zijn en wie we beweren te zijn

En de ironie-engine is mij niet ontgaan

De schande is dat we het zagen aankomen

In de gezichten van de jongeren onder ons op krijt- en papiertekeningen

Het duidelijkste schrift op de muur waar we ooit om zouden kunnen vragen

Wat geloven ze?

Waar zijn al hun vaders?

Waar zijn al hun moeders?

Wie liet hen daar alleen achter met een televisie-afstandsbediening als een steen der wijzen?

Zoek het zelf uit, kind

Als ik nog iets te zeggen heb, zal ik proberen het duidelijk te maken

Uitvinding is een luxe die ik niet heb in de tijd die over is voor de waanzin

haalt me ​​in

Ik ben een stem onder de stemmen

Het gefluister komt dichterbij

Het punt lijkt zinloos te zijn

En ik ben vergeten wie ik ben...