XIII -

Il giorno in cui ho imparato a camminare

Tu eri viva, io invece morto

Vorrei tornare indietro e cancellare quel per sempre

Guardare avanti fino al domani

Che quella mano mi ha afferrato appena in tempo

Spero non molli mai la presa

Quando sull’orlo, a un passo dal precipizio

Trattieni il fiato e chiudi gli occhi

Quando sull’orlo, a un passo dal precipizio

Trattieni il fiato e chiudi gli occhi

Gambe pesanti come montagne

Graffi sul viso, la mente si è arresa

Gambe pesanti come montagne

Graffi sul viso, la mente si è arresa

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

Mi confondo tra la folla

Come pioggia in mezzo al mare

De dag dat ik leerde lopen

Jij leefde, terwijl ik dood was

Ik zou graag teruggaan en dat voor altijd wissen

Vooruitblikkend naar morgen

Dat die hand me net op tijd greep

Ik hoop dat je nooit loslaat

Wanneer op de rand, een stap verwijderd van de afgrond

Houd je adem in en sluit je ogen

Wanneer op de rand, een stap verwijderd van de afgrond

Houd je adem in en sluit je ogen

Benen zwaar als bergen

Krassen op het gezicht, de geest heeft het opgegeven

Benen zwaar als bergen

Krassen op het gezicht, de geest heeft het opgegeven

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee

Ik raak verward in de menigte

Als regen in het midden van de zee