Le Petit Malandrin -

Je le vois descendant de la calèche des Rois,

Arrivant de très loin, des contrées éperdues

Il expose sa Cour comme on expose ses valets

Où la dame de coeur finirait bien par tomber à pic

Il a la chance d’un trèfle qui trompe le destin

Il jure des louanges à ces gueux affamés

Il promet la luxure aux amis des damnés

Jusqu’au jour où le peuple en décida la fin

A l’offense céleste du petit malandrin

Mais qui sonne à la porte?

Demanda son Altesse

Ce ne sont que ces gens, répondit le servant

Qui voudraient qu’avec eux tu partages ton pain

Réponds leur que demain si peut-être il fait beau

Je ferai une audience pour nourrir leur faim

Ils se rongent les doigts arrivant jusqu’aux mains

D’avoir cru qu’en cet homme on verrait un humain.

(Merci à Wano pour cettes paroles)

Ik zie hem uit de koets der koningen komen,

Komend van ver weg, wanhopige landen

Hij ontmaskert zijn hof zoals men zijn bedienden ontmaskert

Waar de vrouw van het hart terecht zou vallen

Hij heeft het geluk van een klaver die het lot bedriegt

Hij zweert lof aan deze hongerige klootzakken

Hij belooft lust aan vrienden van de verdoemden

Tot de dag dat de mensen het einde beslisten

Tot de hemelse overtreding van de kleine schurk

Maar wie belt er aan?

Vroeg Zijne Hoogheid

Het zijn gewoon die mensen, antwoordde de bediende.

Met wie wil jij je brood met ze delen

Beantwoord ze dat morgen als het misschien mooi weer is

Ik zal een publiek maken om hun honger te stillen

Ze knagen met hun vingers en reiken naar hun handen

Te hebben geloofd dat we in deze man een mens zouden zien.

(Met dank aan Wano voor deze teksten)