L'Indigné -

Alors mesdames et messieurs

Qu’attendons nous pour s’indigner

Qu’attendons nous pour nous faire vivre ces si belles vérités que l’on

chanterait en liberté

Seule l’addition de nos faiblesses feront la force de cette union

Nous sommes seuls rois de nos destins et si la France est notre royaume nous

reprendrons ce vieux château

J’ai fait le rêve d’une autre France

Qui serait le berceau de la tolérance

Comme un flambeau qu’on brandirait

Une terre nouvelle nourrit de chance, j’ai fait le rêve d’une autre France

Alors bien sur je comprend bien que certains cèdent à la panique

A force de crier au loup, à travers ce tube cathodique, j’entend ces chants pas

catholiques

Rendons utile toute cette colère pour qu’elle transforme nos quotidiens

Et que l’on s’aime, que l’on s’haïsse nous vivrons tous le même chemin que

d’autres appellent le 18 juin

(instrumental)

N’avons-nous pas bien d’autres rêves que les cauchemardas qu’on nous propose

Pour cette France emprisonnée dans ces mouvements par son arthrose et qui

fracture le grand changement

En petits pas anecdotiques qui font le bonheur des fanatiques

De cette malade république gelant ces mots à cœur perdu dans une goutte dans

l’océan

En espérant qu’un vase m’entende (?), nous savons tous que ce pays peut être

de loin la plus belle rose mais asséchée par nos tourments Elle finira par se

faner

(Merci à Faustine pour cettes paroles)

Dus dames en heren

Waar wachten we nog op om verontwaardigd te zijn?

Waar wachten we nog op om ons deze prachtige waarheden te laten leven die we

zou zingen in vrijheid

Alleen de toevoeging van onze zwakheden zal de kracht van deze unie maken

Wij zijn de enige koningen van ons lot en als Frankrijk ons ​​koninkrijk is,

neem dit oude kasteel terug

Ik droomde van een ander Frankrijk

Wie zou de bakermat van tolerantie zijn?

Als een fakkel die omhoog wordt gehouden

Een nieuw land voedt zich met geluk, ik droomde van een ander Frankrijk

Dus ik begrijp natuurlijk dat sommigen in paniek raken

Door een huilende wolf, door deze kathodestraalbuis, hoor ik deze liedjes niet

katholieken

Laten we al deze woede nuttig maken, zodat het ons dagelijks leven verandert

En of we nu van elkaar houden, of we elkaar haten, we zullen allemaal hetzelfde pad volgen als

anderen bellen 18 juni

(instrumentaal)

Hebben we niet veel andere dromen dan de nachtmerries die ons worden aangeboden?

Voor dit Frankrijk dat door zijn artrose gevangen zit in deze bewegingen en dat

breek de grote verandering

In kleine anekdotische stappen waar fanatiekelingen blij van worden

Van deze zieke republiek die deze oprechte woorden bevriest in een drop-in

de oceaan

In de hoop dat een slijm me hoort (?), weten we allemaal dat dit land dat kan zijn

verreweg de mooiste roos maar verdroogd door onze kwellingen Ze zal eindigen

verdorren

(Met dank aan Faustine voor deze teksten)