The Service - The Residents

So I pushed and pushed and pushed them, through the towns and through the

bushes and the word was spreading like a lie.

«Come and see the holy

two-some.

They can heal and they can do some things that no one ever did

before."And so they came for holy healing, both the belching andthe

squealing, and the ones who maybe just were bored.

Down the aisle they

slowly paraded, while I smiled and masqueraded as the kindly keeper of the

touch.

Kneeling them along aa line, I taped a tiny piece of pine upon the

chin of each and every one.

And then from this a copper wire stretched

across a tubeless tire and ended in a round and reddish clamp.

Then at once the fees were taken, and the apprehension shaken for the twins would

silently appear.

Full of life and love and smiling knowing not that all

the while I too was smiling to myself inside.

Silently I stood between

them holding up the crimson gleaming circle with the ends now pried apart.

Then I lifted up the cover softly like it was my lover and I felt them

shudder as they sighed.

As I clampedthe metal on it, something like a liquid donut shimmered as the holy union flexed.

Then the people screamed

and shouted, as the donut grew and spouted little bitty dust balls made of fire.

And these soon enough descended down the lines and finally ended at the screams of joy and pain and fear.

For soon the cripples would be walking and the dummies would be talking but no one knew exactly how or why.

Dus ik duwde en duwde en duwde ze, door de steden en door de...

struiken en het woord verspreidde zich als een leugen.

«Kom en zie de heilige

tweetal.

Ze kunnen genezen en sommige dingen doen die niemand ooit heeft gedaan

eerder." En dus kwamen ze voor heilige genezing, zowel de boeren als de...

piepen, en degenen die zich misschien gewoon verveelden.

Door het gangpad zij

langzaam paradeerde, terwijl ik glimlachte en vermomde als de vriendelijke bewaarder van de

aanraken.

Terwijl ik ze langs een lijn knielde, plakte ik een klein stukje dennenboom op de

kin van elk.

En dan hieruit een koperdraad gespannen

over een tubeless band en eindigde in een ronde en roodachtige klem.

Toen werden meteen de kosten genomen, en de vrees voor de tweeling zou

stilletjes verschijnen.

Vol leven en liefde en lachend, wetende dat nog niet alles

terwijl ik van binnen ook in mezelf glimlachte.

Stil stond ik tussen

ze hielden de karmozijnrode glanzende cirkel omhoog waarvan de uiteinden nu uit elkaar waren gewrikt.

Toen tilde ik de hoes zachtjes op alsof het mijn geliefde was en ik voelde ze

huiveren terwijl ze zuchtten.

Terwijl ik het metaal erop klemde, glinsterde iets als een vloeibare donut terwijl de heilige unie zich bewoog.

Toen schreeuwden de mensen

en schreeuwde, terwijl de donut groeide en kleine stofbolletjes van vuur spoot.

En deze daalden al snel genoeg langs de linies en eindigden uiteindelijk bij het geschreeuw van vreugde en pijn en angst.

Want binnenkort zouden de kreupelen lopen en de dummies praten, maar niemand wist precies hoe of waarom.