The Human Burden - Replacire

I would climb away from the mind

If only life could take the place of its bloody void

I would shake the skin from my corpse

If only time could stray away from the jaded noise

The perfect moment I’d forfeit

If only the current could flow

At the rate of a pulse

Take my head (Take my head off)

It’s too late (Too late to organize it)

These words in themselves (Of obsession)

Are my bane (Slaughter of the daylight)

The foundation

Presented at the birth

Falls and withers

With the still of the earth

The rotting sound, never will cease

The crying shape of a sky, memory of peace

Thoughts forgiven, 'til they return

Only the blind can follow the path

Only the deaf can hear the words spoken to them

So how can I contemplate the riddle?

The more I think, the more I die

How can I designate a meaning?

I long to forfeit the question of «Why?»

We’re all told to question

But the search is poisoning me

The colors of the world, they could take hold of me

The promise of your voice, it could take fear from me

The release of these words, it could make light for me

But they have all took their turn, never surrendering to me

They twist at the smell of hope

I would climb away from the mind

If only life could take the place of its bloody void

I would shake the skin from my corpse

If only time could stray away from the jaded noise

The perfect moment I’d forfeit

If only the current could flow

At the rate of a pulse

Ik zou uit de geest klimmen

Kon het leven maar de plaats innemen van zijn bloedige leegte

Ik zou de huid van mijn lijk schudden

Kon de tijd maar afdwalen van het afgematte geluid

Het perfecte moment dat ik zou verbeuren

Als alleen de stroom kon stromen

Met de snelheid van een puls

Neem mijn hoofd (Haal mijn hoofd eraf)

Het is te laat (te laat om het te organiseren)

Deze woorden op zichzelf (van obsessie)

Zijn mijn vloek (Slachting van het daglicht)

de basis

Gepresenteerd bij de geboorte

Vallen en schoften

Met de stilte van de aarde

Het rottende geluid, zal nooit ophouden

De huilende vorm van een lucht, herinnering aan vrede

Gedachten vergeven, tot ze terugkeren

Alleen blinden kunnen het pad volgen

Alleen doven kunnen de woorden horen die tot hen worden gesproken

Dus hoe kan ik het raadsel bedenken?

Hoe meer ik denk, hoe meer ik sterf

Hoe kan ik een betekenis aanwijzen?

Ik verlang ernaar om de vraag "Waarom?"

We moeten allemaal vragen stellen

Maar de zoektocht vergiftigt me

De kleuren van de wereld, ze zouden me kunnen grijpen

De belofte van je stem, het kan angst van me wegnemen

De vrijlating van deze woorden, het zou licht voor me kunnen maken

Maar ze hebben allemaal hun beurt gehad en hebben zich nooit aan mij overgegeven

Ze draaien bij de geur van hoop

Ik zou uit de geest klimmen

Kon het leven maar de plaats innemen van zijn bloedige leegte

Ik zou de huid van mijn lijk schudden

Kon de tijd maar afdwalen van het afgematte geluid

Het perfecte moment dat ik zou verbeuren

Als alleen de stroom kon stromen

Met de snelheid van een puls