Noite, Vem - Reflect

Sente a magia de cada verso num ritmo que te envolve

A luz numa rua acesa num brilho que se dissolve

Versos numa carta intemporal que expirou

E o músico adormecido que fora de horas despertou

A liberdade que se ganha quando meio mundo adormece

O espaço que se repete, mas que a gente ignora e esquece

A chave da evolução p’ra quem rompeu com a rotina

A liberdade que marca a diferença, mas que ninguém adivinha

O factor que te intriga e ilumina metade do rosto

O peso que desequilibra e que te faz ter outro gosto

Silêncio que fala e guarda o ranger de uma porta

O ponto mais alto da vida quando a tratam por morta

Escuro que rompe na luz como a traição no amor

Acção tomada sem nexo como a paixão sem dor

Ardor sem ferida aos olhos da distracção

Caminho não iluminado, mas que todos seguirão

Metáfora sem ironia, a outra parte deste dia

O calor ou o frio, as maiores horas de nostalgia

O clima mais doce que revela histórias apagadas

A areia sem o mar, uma praia sem pegadas

O retrato sem pessoas que maior valor conquista

A dona das insónias que me tornaram artista

Cinzas na lareira enquanto um momento é recordado

Aquela que vai e vem e o presente vira passado

A caixa misteriosa que nem todos conseguem abrir

A que vem depois do pôr-do-sol na sua vez de sorrir

As gotas numa planta resultam do seu efeito

E é graças a ela que este tema é perfeito

Noite de loucura, agulha de acupunctura

Veneno tortura, rua da amargura

No silêncio és pura, não finges como virgens

E eu no teu imenso tenho vertigens

Deixaste cicatrizes, feridas profundas

Senti-te na pele quando fomos às catacumbas

Seduzido no teu charme enfraqueci como carne

Não és de porcelana, és dura como mármore

Bêbedo no teu escuro, viciado no teu perfume

Meti a mão no fogo e queimei-me no lume

Foste razão de muitas lágrimas

Caneta de páginas onde criámos poesia

Tu és o reverso do dia, ausência da luz

A tua magia já não me seduz

Foste dura, ensinaste-me a doer

Agora já sei exactamente o que não fazer

Voel de magie van elk couplet in een ritme waar je bij betrokken bent

Het licht op een straat verlicht in een gloed die oplost

Verzen in een tijdloze brief die is verlopen

En de slapende muzikant die na uren wakker werd

De vrijheid die je krijgt als de halve wereld in slaap valt

De ruimte die wordt herhaald, maar die we negeren en vergeten

De sleutel tot evolutie voor degenen die braken met de routine

De vrijheid die het verschil markeert, maar die niemand raadt

De factor die je intrigeert en de helft van je gezicht verlicht

Het gewicht dat uit balans raakt en ervoor zorgt dat je een andere smaak hebt

Stilte die spreekt en het kraken van een deur bewaakt

Het hoogste punt van het leven als ze het als dood behandelen

Donker dat breekt in het licht als verraad in de liefde

Actie ondernomen zonder nexus als passie zonder pijn

Branden zonder wond in de ogen van afleiding

Onverlicht pad, maar dat zal allemaal volgen

Metafoor zonder ironie, het andere deel van deze dag

De hitte of de kou, de grootste uren van nostalgie

Het zoetste klimaat dat gewiste verhalen onthult

Zand zonder de zee, een strand zonder voetafdrukken

Het portret zonder mensen dat de meeste waarde verovert

De eigenaar van de slapeloosheid waardoor ik een artiest ben geworden

As in de open haard terwijl een moment wordt herinnerd

Degene die komt en gaat en het heden wordt het verleden

De mysteriedoos die niet iedereen kan openen

Degene die na zonsondergang op jouw beurt komt om te glimlachen

De druppels op een plant zijn het gevolg van het effect ervan

En dankzij haar is dit thema perfect

Nacht van waanzin, acupunctuurnaald

Martelgif, straat van bitterheid

In stilte ben je puur, je doet niet alsof je maagd bent

En ik in je immense ik heb hoogtevrees

Je liet littekens, diepe wonden achter

Ik voelde je op je huid toen we naar de catacomben gingen

Verleid door je charme verzwakte ik als vlees

Je bent geen porselein, je bent zo hard als marmer

Dronken in je donker, verslaafd aan je parfum

Ik stak mijn hand in het vuur en verbrandde mezelf in het vuur

Jij was de reden voor veel tranen

Paginapen waar we poëzie hebben gemaakt

Jij bent de keerzijde van de dag, afwezigheid van licht

Je magie verleidt me niet langer

Je was stoer, je leerde me pijn te doen

Nu weet ik precies wat ik niet moet doen