Eu Fico Bem - Reflect

Meto ar nos pulmões, o meu coração pulsa

Fechado na sombra que só o amor expulsa

Refém do meu corpo, vi a mente afastada

Perdida em ruínas, casa derrubada

Vagabundo de capuz, só na madrugada

Levaram-me a luz e eu não vejo nada

Onde é que está o Pedro?

Nem eu sabia

Arrastei-me pelo tempo e o tempo ardia

Às voltas comigo, perdido no trilho

Sozinho, calado, apagado e sem brilho

Tenho gritos em mim, mas já não quero soltá-los

Tenho sonhos em mim, mas já não quero cantá-los

Arrefeço a coragem no frio que me aperta

Sinto o conforto nesta dor que me afecta

À espera do dia em que o sol já não raia

Filho de Armação que vai morrer na praia

Mas esta noite o mar não me colhe

Sou mais uma marca na ponta do molhe

Maresia atravessa a roupa que transporto

O vento traz a chuva e eu já nem me importo

Tenho o céu nos ombros e escombros no peito

Se não sei se acordo como é que me deito?

Caio no vazio, já não gosto da vida

Vozes na cabeça apontam-me a saída

A maré está cheia, eu reparo e vou

A cada passo mais longe do que sou

Não sei se é caminho, nevoeiro mascara

Sinto arder o fogo que me queima e ampara

Talvez ceda finalmente e vá na corrente

Mas tropeço no futuro que não vejo à frente

Meto ar nos pulmões, coração ainda pulsa

Fechado na sombra que só o amor expulsa

Fechado num cubo

Longe de tudo

Sinto vida a escapar-me num segundo

Preso no escuro

Não vejo ninguém

Se for a noite a levar-me eu fico bem

Tenho medo de mim, hoje vou-me embora

Quero desaparecer, água que evapora

Procuro o meu carro no estacionamento

O alcatrão já me sente, passei o cimento

Já não cabe em mim, passei a medida

Lá fora não existo, passei à vida

Já não sou quem fui, quem sou não cativa

Fechado no carro, mas barco à deriva

Sem destino no mapa, vagueio na cidade

Quero fugir da sombra que me invade

Vejo luzes a passar e isto não me passa

Perdido na vida já não sei que faça

Estou farto, farto, farto de tudo

Acelero a fundo, quero fugir do mundo

Olhos fechados, não quero voltar

Quero uma luz que me possa salvar

Fechado num cubo

Longe de tudo

Sinto vida a escapar-me num segundo

Preso no escuro

Não vejo ninguém

Se for a noite a levar-me eu fico bem

Meto ar nos pulmões, o meu coração pulsa

Fechado na sombra que só o amor expulsa

Sinto o motor, mas não sabe a leveza

Mãos no volante, agarro com firmeza

Amargo sabor atravessa o palato

Se a estrada acabar: Último acto

Por isso quando ao céu chegar

Já tenho uma história para contar

Escrevo cartas na memória, sei de cor a despedida

Meto memórias na carta, sei de cor a minha vida

Há músicas para contá-la, o legado permanece

Sinto-me a voltar ao mundo enquanto o mundo desvanece

Se amanhã não estiver, quero um pouco de luz

Sede de infinito já não me seduz

Só quero que a dor e a voz se calem

Antes que a noite e o frio se instalem

Abro os olhos a tempo, há tempo para mim?

Tiro o pé do pedal e acredito que sim

Não sei o que há depois da curva

Levem-me a chuva desta visão turva

Inverto o sentido, dou mais uma chance

Agarro a história antes que ela avance

Não sei o futuro, mas quero sabê-lo

Sair do cubo e poder vivê-lo

Pinto o destino, adio a partida

Respiro e sinto a minha batida

Só quero voltar a ser o que era

Armação, Reflect, Pedro, Kimahera

Só quero voltar a ser o que era

Armação, Reflect, Pedro, Kimahera

Só quero voltar a ser o que era

Armação, Reflect, Pedro, Kimahera

Fechado num cubo

Longe de tudo

Sinto vida a escapar-me num segundo

Preso no escuro

Não vejo ninguém

Se for a noite a levar-me eu fico bem

Fechado num cubo

Longe de tudo

Sinto vida a escapar-me num segundo

Preso no escuro

Não vejo ninguém

Se for a noite a levar-me eu fico bem

Isolo-me num cubo transparente que não deixa que ninguém chegue até mim

Não estou cá…

Mas algo faz com que o cubo desapareça e pareça que voltei ao mundo

Sinto tudo.

E sabe bem

No escuro

Não há saída.

Nem sequer a procuro

Tenho medo

Quero ficar aqui, sozinha

Preciso de ajuda.

Mas não quero ver ninguém

Abre a porta e vê

Não tenhas medo do desconhecido

Abraça aquilo que a vida te ofereceu

Abraça a segunda oportunidade que a vida te deu

Ik stop lucht in mijn longen, mijn hart klopt

Ingesloten in de schaduw die alleen liefde verdrijft

Gijzelaar van mijn lichaam, ik heb mijn geest weg gezien

Verloren in puin, huis ingestort

Zwerver met capuchon, alleen bij zonsopgang

Ze namen me mee naar het licht en ik zie niets

Waar is Pedro?

ik wist het niet eens

Ik sleepte mezelf door de tijd en de tijd verbrandde

Rond met mij, verloren op de baan

Alleen, stil, uit en zonder glans

Ik heb geschreeuw in mij, maar ik wil ze er niet meer uit laten

Ik heb dromen in mij, maar ik wil ze niet meer zingen

Ik koel de moed in de kou die me knijpt

Ik voel troost bij deze pijn die mij treft

Wachten op de dag dat de zon niet meer opkomt

Zoon van Armação die op het strand zal sterven

Maar vanavond pakt de zee me niet op

Ik ben een ander merk aan het einde van de steiger

Zeelucht doorkruist de kleren die ik draag

De wind brengt de regen en het kan me niet eens meer schelen

Ik heb de lucht op mijn schouders en puin in mijn borst

Als ik niet weet of ik wakker word, hoe ga ik dan naar bed?

Ik val in de leegte, ik hou niet meer van het leven

Stemmen in mijn hoofd wijzen me de weg naar buiten

Het tij is vol, ik repareer het en ga

Elke stap verder dan ik ben

Ik weet niet of het de manier is, mistmaskers

Ik voel het vuur dat brandt en mij ondersteunt

Misschien eindelijk toegeven en meegaan met de stroom

Maar ik struikel over de toekomst die ik niet vooruitzie

Ik stop lucht in mijn longen, mijn hart klopt nog steeds

Ingesloten in de schaduw die alleen liefde verdrijft

gesloten in een kubus

ver van alles

Ik voel het leven in een seconde wegglippen

Vast in het donker

ik zie niemand

Als de nacht me nodig heeft, gaat het goed

Ik ben bang voor mezelf, vandaag vertrek ik

Ik wil verdwijnen, water dat verdampt

Ik zoek mijn auto op de parkeerplaats

De teer voelt me ​​al, ik heb het cement gepasseerd

Het past me niet meer, ik ben geslaagd voor de maat

Ik besta niet buiten, ik ging tot leven

Ik ben niet meer wie ik was, wie ik ben is niet gevangen

Opgesloten in de auto, maar boot op drift

Zonder bestemming op de kaart, dwaal ik door de stad

Ik wil wegrennen van de schaduw die me binnenvalt

Ik zie lichten voorbij komen en het overkomt mij niet

Verloren in het leven, ik weet niet meer wat ik moet doen

Ik ben het zat, het zat, het zat met alles

Ik accelereer hard, ik wil de wereld ontvluchten

Ogen dicht, ik wil niet meer terug

Ik wil een licht dat me kan redden

gesloten in een kubus

ver van alles

Ik voel het leven in een seconde wegglippen

Vast in het donker

ik zie niemand

Als de nacht me nodig heeft, gaat het goed

Ik stop lucht in mijn longen, mijn hart klopt

Ingesloten in de schaduw die alleen liefde verdrijft

Ik voel de motor, maar ken de lichtheid niet

Handen aan het stuur, ik grijp stevig vast

Bittere smaak kruist het gehemelte

Als de weg eindigt: Laatste handeling

Dus wanneer de lucht arriveert

Ik heb al een verhaal te vertellen

Ik schrijf brieven ter herinnering, ik ken het afscheid uit mijn hoofd

Ik zet herinneringen in de brief, ik ken mijn leven uit mijn hoofd

Er zijn liedjes om het te vertellen, de erfenis blijft

Ik voel mezelf terugkeren naar de wereld terwijl de wereld vervaagt

Als het morgen niet is, wil ik wat licht

Oneindige dorst verleidt me niet langer

Ik wil gewoon dat de pijn en de stem hun mond houden

Voordat de nacht en de kou begonnen

Ik open mijn ogen op tijd, is er tijd voor mij?

Ik haal mijn voet van het pedaal en ik geloof van wel

Ik weet niet wat er na de bocht is

Neem me de regen van dit wazige zicht

Ik draai de betekenis om, ik geef het nog een kans

Ik pak het verhaal voordat het verder gaat

Ik ken de toekomst niet, maar ik wil het weten

Uit de kubus komen en ernaar kunnen leven

Ik schilder de bestemming, stel het vertrek uit

Ik adem en voel mijn beat

Ik wil gewoon terug naar wat ik was

Frame, Reflecteren, Pedro, Kimahera

Ik wil gewoon terug naar wat ik was

Frame, Reflecteren, Pedro, Kimahera

Ik wil gewoon terug naar wat ik was

Frame, Reflecteren, Pedro, Kimahera

gesloten in een kubus

ver van alles

Ik voel het leven in een seconde wegglippen

Vast in het donker

ik zie niemand

Als de nacht me nodig heeft, gaat het goed

gesloten in een kubus

ver van alles

Ik voel het leven in een seconde wegglippen

Vast in het donker

ik zie niemand

Als de nacht me nodig heeft, gaat het goed

Ik isoleer mezelf in een transparante kubus waar niemand bij me kan komen

Ik ben niet hier...

Maar iets zorgt ervoor dat de kubus verdwijnt en het lijkt alsof ik terug in de wereld ben

Ik voel alles.

En jij weet

In het donker

Er is geen uitweg.

ik kijk niet eens

ik ben bang

Ik wil hier blijven, alleen

Hulp nodig.

Maar ik wil niemand zien

Open de deur en zie

Wees niet bang voor het onbekende

Omarm wat het leven je te bieden heeft

Omarm de tweede kans die het leven je heeft gegeven