Último Acto - Reflect, Dino d'Santiago

Abraça agora o tempo como nunca abraçaste

Escuta o som da minha voz como nunca escutaste

Sente o hino de mil caras, de mil vozes e um contraste

Na procura de ti próprio quando sentes que já falhaste

Tento ser razoável, mas o meu tempo é limitado

Sinto que já perdi de mais por tudo aquilo tenho dado

Sinto as mãos a tremer quando num palco vocês brilham

E um arrepio na pele ao ver que me deram o que não tinham

Sinto a responsabilidade de conquistar numa mensagem

Não te iludas com o brilho e o fascínio de uma imagem

Metade das luzes são falsas e o resto é camuflagem

Raciocínio nesta geração é uma pura miragem

Não é o fumo que consomes, é o fumo que te consome

Quando te mata, te prende e te rouba o teu nome

Sou o assalto que te tenta quando a alma já rebenta

Sou a raiva que explode e o coração que não aguenta

E se o meu tempo me permitir mostrar

Serei a luz nos teus ouvidos que te vai guiar

E se esta história tem que ter um fim

É isto que eu sou e o que quero para mim

Respiro o mundo individualista que me mente em colectivo

Que não me dá a cura, mas me vende um preservativo

Prefiro o ódio à verdade que caracteriza a minha vivência

Do que o amor a uma mentira e um sorriso de benevolência

Numa resposta não convicta eu convido à reflexão

Sou o Reflect que nunca fui e cada dia é uma lição

Sou sócio honorário da virtude que me guia

Sou o reflexo nos teus olhos, a saudade e a nostalgia

Só quero ser inspiração p’ra quem me sente e premeia

Os que cresceram a ouvir-me e me aplaudiram da plateia

Não desiludo, não iludo, sou a ausência de uma promessa

Sou ampulheta e a areia que escorre sem dar conversa

Sou o mérito de uma vitória que comprei com o meu talento

Sou a perícia, sem malícia, valores são o alimento

E se o meu tempo me permitir mudar o rumo desta história

Serei a voz da salvação que te canta em tom de glória

Sou o último acto d’uma peça que nunca irá estrear

Porque no fundo eu nem nasci, eu morri para criar

Vivo no limite da razão, insanidade chama por mim

Não conheço o início, mas tenho contrato com o fim

Desvendo a vossa mente, sente o medo e recua

Sou mistura excessiva de silêncio e luz da lua

Psicologia desta vida e filosofia tatuada

Sou o enigma, sou a chave, sou a mágoa acumulada

Não corro atrás de ninguém, mas fujo do que não sou

Odeio cada verso que a minha mente criou

Nunca serei o melhor, porque no fundo eu não existo

Eu não penso, nem respiro, moro ao lado de Cristo

Sou os phones nos ouvidos da esperança desfocada

Na minha visão diminuta, amplamente explorada

E se as linhas de um livro justificam todo o mal

Então o mundo já acabou e esta faixa nem é real

Omarm de tijd nu zoals je nog nooit hebt omarmd

Luister naar het geluid van mijn stem zoals je nog nooit eerder hebt gehoord

Voel het volkslied van duizend gezichten, duizend stemmen en een contrast

Bij het zoeken naar jezelf als je het gevoel hebt dat je al gefaald hebt

Ik probeer redelijk te zijn, maar mijn tijd is beperkt

Ik heb het gevoel dat ik al te veel heb verloren voor alles wat ik heb gegeven

Ik voel mijn handen trillen als je schijnt op een podium

En een rilling op de huid toen ze zagen dat ze me gaven wat ze niet deden

Ik voel de verantwoordelijkheid om te overwinnen in een bericht

Laat u niet misleiden door de helderheid en de fascinatie van een afbeelding

De helft van de lichten is nep en de rest is camouflage

Redeneren in deze generatie is een pure luchtspiegeling

Het is niet de rook die je consumeert, het is de rook die je verteert

Als hij je vermoordt, arresteert hij je en steelt hij je naam

Ik ben de aanval die je probeert wanneer de ziel al barst

Ik ben de woede die ontploft en het hart dat het niet aankan

En als mijn tijd me toestaat om te laten zien

Ik zal het licht in je oren zijn dat je zal leiden

En als dit verhaal een einde moet hebben

Dit is wat ik ben en wat ik voor mezelf wil

Ik adem de individualistische wereld die ik collectief vind

Dat geeft me niet de remedie, maar verkoopt me een condoom

Ik geef de voorkeur aan haat boven de waarheid die mijn ervaring kenmerkt

Dan is liefde een leugen en een glimlach van welwillendheid

In een niet-overtuigd antwoord nodig ik je uit om na te denken

Ik ben de Reflect die ik nooit was en elke dag is een les

Ik ben erelid van de deugd die mij leidt

Ik ben de weerspiegeling in je ogen, het verlangen en de nostalgie

Ik wil gewoon een inspiratie zijn voor degenen die me voelen en belonen

Degenen die opgroeiden, luisterden naar mij en applaudisseerden vanuit het publiek

Ik stel niet teleur, ik bedrieg niet, ik ben de afwezigheid van een belofte

Ik ben een zandloper en het zand dat stroomt zonder te praten

Ik ben de verdienste van een overwinning die ik heb gekocht met mijn talent

Ik ben de expertise, zonder kwaadaardigheid, waarden zijn het eten

En als mijn tijd me toestaat om de richting van dit verhaal te veranderen

Ik zal de stem van verlossing zijn die voor je zingt in de toon van glorie

Ik ben de laatste akte van een toneelstuk dat nooit in première zal gaan

Want diep van binnen was ik niet eens geboren, ik stierf om te creëren

Ik leef op de rand van de rede, krankzinnigheid roept om mij

Ik weet het begin niet, maar ik heb een contract met het einde

Zonder je geest te zien, voel je de angst en trek je je terug

Ik ben een buitensporige mengeling van stilte en maanlicht

Psychologie van dit leven en getatoeëerde filosofie

Ik ben het raadsel, ik ben de sleutel, ik ben het opgehoopte verdriet

Ik ren niet achter iemand aan, maar ik ren weg van wat ik niet ben

Ik haat elk vers dat mijn geest heeft gemaakt

Ik zal nooit de beste zijn, want diep van binnen besta ik niet

Ik denk niet, ik adem niet, ik leef naast Christus

Ik ben de telefoon in de oren van ongerichte hoop

In mijn kleine, veel onderzochte uitzicht

En als de regels van een boek al het kwaad rechtvaardigen

Dus de wereld is al voorbij en dit nummer is niet eens echt