Beyond Reason - Redgum

Night closed in around us

And we trimmed the lamps again

Against the greatest darkness man had known

A nation’s grain was locked against the famine of another

And hope was in the fast lane riding home

They were roaring from their buildings

Which were monuments to greed and fear

And the science and logic that had failed

And mines were merely silicon

The aimless world had power to grasp the thunder

And to dash it to the ground

We were slow to come to anger

We were slow to understand

And we groped the words that might contain the rage

And naked terror faded into shadows of despair

Still we fought the rising madness of our age

And we marched in tens of thousands

While the cynics printed curses

Because as usual they’d seen it all before

And our freedom left us nothing

But to turn to face to tyranny of silence

Lest it blow away the dawn

A dark and dreadful morning

Of a limited exchange

Force in motion made the planet reel

The flash of sidelness wire ripped through avenues and highways

And explosion breed explosion from within

And the writhing earth in agony

The bleeding smoking wasteland

Where the winds sang songs of poison to the dawn

And wondered while we waited

If some beings out in space and time

Were watching just another fading star

Those who gained the shelters

Where those who faced the judgement

Of a pale and tragic sun upon our faces

The crumbling ruins, the acid rain, the dull and dreary waiting

The sickness and the anger and the pain

And the broken flag poles won so proud

Lay scattered on the cars and homes

Friends of ours, we didn’t even know

And our memories closed upon a world

That didn’t see the morning

And a cold wind blew to the corners of our souls

De nacht viel om ons heen

En we hebben de lampen weer bijgesneden

Tegen de grootste duisternis die de mens had gekend

Het graan van een natie was vergrendeld tegen de hongersnood van een ander

En hoop zat in de snelle weg naar huis

Ze brulden vanuit hun gebouwen

Dat waren monumenten voor hebzucht en angst

En de wetenschap en logica die hadden gefaald

En mijnen waren slechts silicium

De doelloze wereld had de macht om de donder te grijpen

En om het op de grond te laten vallen

We kwamen langzaam tot woede

We waren traag om het te begrijpen

En we tastten naar de woorden die de woede zouden kunnen bevatten

En naakte angst vervaagde in schaduwen van wanhoop

Toch vochten we tegen de toenemende waanzin van onze tijd

En we marcheerden in tienduizenden

Terwijl de cynici vloeken drukten

Omdat ze zoals gewoonlijk alles al eerder hadden gezien

En onze vrijheid liet ons niets na

Maar om oog in oog te staan ​​met de tirannie van de stilte

opdat het de dageraad niet wegblaast

Een donkere en vreselijke ochtend

Van een beperkte uitwisseling

Kracht in beweging deed de planeet wankelen

De flits van zijwaartse draad scheurde door lanen en snelwegen

En explosie zorgt voor explosie van binnenuit

En de kronkelende aarde in doodsangst

De bloedende rokende woestenij

Waar de winden gifliederen zongen tot de dageraad

En vroeg me af terwijl we wachtten

Als sommige wezens in ruimte en tijd zijn

We keken gewoon naar een andere vervagende ster

Degenen die de schuilplaatsen hebben gekregen

Waar degenen die voor het oordeel stonden

Van een bleke en tragische zon op onze gezichten

De afbrokkelende ruïnes, de zure regen, het saaie en sombere wachten

De ziekte en de woede en de pijn

En de gebroken vlaggenmasten wonnen zo trots

Lag verspreid over de auto's en huizen

Vrienden van ons, we wisten het niet eens

En onze herinneringen sloten zich af op een wereld

Dat zag de ochtend niet

En een koude wind blies naar de hoeken van onze ziel