Erosion - Red Tank!

Am I making «progress» in the abyss?

Is my communion reprehensible?

I’m sprawled out in the desert sands trying to figure out how many grains

correspond to how many fractions of lifetimes and i can’t figure out whether to

shove sand down my throat or to build a sand castle

Paralyzing entropy reads thus:

How did a meaningless protozoa

In a/an (un)conventional crevice of the universe

Eventually evolve into a being with the capacity to fashion an automobile?

To fashion the paradigm that guides its own self-destruction?

We’re reckless anomalistic bastards of the universe, floating, fucking,

self-detonatable, self-reproducing, Kubrickian mannequins

I awake and tell myself to take some sort of action in a direction that means

my mother’s suffering and self-neglect won’t go to waste

I awake and tell myself to take some sort of action in a direction that means

my suffering and self-neglect won’t go to waste

I awake and tell myself to take some sort of action in a direction that means

the world’s suffering and self-neglect won’t go to waste

This is a game of boggle marred by bloody and broken hands, riddled with

self-defeating paradoxes of regret and anguish that necessitates a path of

unending reverberations of despair

But you can still feel an ancient wind run through the Sonoran

And all castles, despite their degree of delusion or beauty harmonize in the

hum of its erosive equilibrium

Maak ik "vooruitgang" in de afgrond?

Is mijn communie laakbaar?

Ik lig languit in het woestijnzand en probeer uit te zoeken hoeveel korrels

komen overeen met hoeveel fracties van levens en ik kan er niet achter komen of dat zo is

zand door mijn strot duwen of een zandkasteel bouwen

Verlammende entropie luidt als volgt:

Hoe heeft een betekenisloze protozoa

In een (on)conventionele spleet van het universum

Uiteindelijk evolueren naar een wezen met het vermogen om een ​​auto te maken?

Om het paradigma te vormen dat zijn eigen zelfvernietiging leidt?

We zijn roekeloze anomalistische klootzakken van het universum, zwevend, neukend,

zelfontploffende, zichzelf reproducerende, Kubrickiaanse mannequins

Ik word wakker en zeg tegen mezelf dat ik een of andere actie moet ondernemen in een richting die dat betekent

het lijden en de zelfverwaarlozing van mijn moeder zullen niet verloren gaan

Ik word wakker en zeg tegen mezelf dat ik een of andere actie moet ondernemen in een richting die dat betekent

mijn lijden en zelfverwaarlozing zullen niet verloren gaan

Ik word wakker en zeg tegen mezelf dat ik een of andere actie moet ondernemen in een richting die dat betekent

het lijden en de zelfverwaarlozing van de wereld zullen niet verloren gaan

Dit is een spel van boggle ontsierd door bloedige en gebroken handen, doorzeefd met

zelfvernietigende paradoxen van spijt en angst die een pad van nodig maken

eindeloze weerkaatsingen van wanhoop

Maar je kunt nog steeds een oude wind door de Sonoran voelen waaien

En alle kastelen harmoniëren, ondanks hun mate van waanvoorstelling of schoonheid, in de

brom van zijn erosieve evenwicht