Intro (Canto III) - Red

«Through me the way is to the city dolent;

Through me the way is to eternal dole;

Through me the way among the people lost.

Justice incited my sublime Creator;

Created me divine Omnipotence,

The highest Wisdom and the primal Love.

Before me there were no created things,

Only eterne, and I eternal last.

All hope abandon, ye who enter in!»

These words in sombre colour I beheld

Written upon the summit of a gate;

Whence I: «Their sense is, Master, hard to me!»

And he to me, as one experienced:

«Here all suspicion needs must be abandoned,

All cowardice must needs be here extinct.

We to the place have come, where I have told thee

Thou shalt behold the people dolorous

Who have foregone the good of intellect.»

And after he had laid his hand on mine

With joyful mien, whence I was comforted,

He led me in among the secret things.

There sighs, complaints, and ululations loud

Resounded through the air without a star,

Whence I, at the beginning, wept thereat.

Languages diverse, horrible dialects,

Accents of anger, words of agony,

And I: «O Master, what so grievous is

To these, that maketh them lament so sore?»

He answered: «I will tell thee very briefly.

These have no longer any hope of death;

«Door mij is de weg naar de dolent van de stad;

Door mij is de weg naar de eeuwige uitkering;

Door mij de weg tussen de mensen verloren.

Gerechtigheid zette mijn sublieme Schepper aan;

Heeft mij goddelijke almacht geschapen,

De hoogste Wijsheid en de oerliefde.

Voor mij waren er geen geschapen dingen,

Alleen eeuwig, en ik de eeuwige laatste.

Laat alle hoop varen, gij die binnengaat!»

Deze woorden in sombere kleur zag ik

Geschreven op de top van een poort;

Vanwaar ik: «Hun verstand is, Meester, moeilijk voor mij!»

En hij voor mij, zoals iemand ervoer:

«Hier moeten alle achterdochtbehoeften worden opgegeven,

Alle lafheid moet hier uitgestorven zijn.

We zijn op de plaats gekomen waar ik je heb verteld

Gij zult het volk bedroevend aanschouwen

Die hebben afgezien van het goede van het intellect.»

En nadat hij zijn hand op de mijne had gelegd

Met een vreugdevolle mien, vanwaar ik werd getroost,

Hij leidde me tussen de geheime dingen.

Er wordt luid gezucht, geklaagd en gehuil

Weerklonk door de lucht zonder ster,

Vanwaar ik, in het begin, daar huilde.

Talen divers, afschuwelijke dialecten,

Accenten van woede, woorden van pijn,

En ik: «O Meester, wat is er zo erg?

Om dezen, dat maakt hen zo pijnlijk?»

Hij antwoordde: «Ik zal het je heel kort vertellen.

Deze hebben geen hoop meer op de dood;